με έναν από τους τελευταίους ζαπατίστας

Επιστροφή στο Μεξικό λοιπόν και στα πολύ όμορφα πράγματα που έχει να μας δείξει αυτός ο απίστευτος τόπος, με τους όμορφους ανθρώπους.

μέρος από τοιχογραφία του Alejandro González Aranda για τους αγώνες του Μεξικού που εικονίζει τον Ρουμπέν Χαραμίγιο (το έβγαλα από ένα βιβλιαράκι με μαρτυρίες των χαραμιγίστας που ο εκδότης του έφερε αντίτυπα που δώρησε στον ντον Φέλιξ. Τα αγοράζαμε κι έτσι ενισχύαμε τα δυο παππούδια...)

Δύο τέτοιους συνάντησα στην Τεουΐξτλα (πολιτεία του Μορέλος) προχτες, την Κυριακή. Ο ένας ήταν ο ντον Φέλιξ Σέρδαν Νάχερα, ένα παππούδι 95 χρονών (γεν. 1917) που πολέμησε στο πλάι του Ρουμπέν Χαραμίγιο, που με τη σειρά του είχε πολεμήσει μαζί με τον Εμιλιάνο Ζαπάτα (βλ. παρακάτω). Ο άλλος ήταν ο Φ., που μου διηγήθηκε μια καταπληκτική ιστορία οργάνωσης σε μια γειτονιά της Κουερναμπάκα που θα σας πω στη συνέχεια.

Ας ξεκινήσω από τον Ρουμπέν Χαραμίγιο (Rubén Jaramillo, 1900-1962), που συνιστά μια πραγματικά ενδιαφέρουσα περίπτωση. Στη διάρκεια της ζωής του δοκίμασε όλα τα είδη κοινωνικού αγώνα: συνδικαλισμό, εκλογικό αγώνα, οργάνωση στην ύπαιθρο και αντάρτικο.

Αρκετές κινήσεις και άτομα που ξεκινούν τον αγώνα τους στην ύπαιθρο ή στις πόλεις, έχοντας ως κύριο αίτημα τη βελτίωση των συνθηκών ζωής τους (γη, δουλειά, σπίτι, υγεία, εκπαίδευση κλπ) δεν είναι πάντα εκ προϊμίου αντίθετοι με την κεντρική κυβέρνηση ή με τις εκλογές ως φορέα αλλαγής. Όσοι όμως μπήκαν σε αυτή τη διαδικασία (διάλογο με κεντρική κυβέρνηση ή συμμετοχή στις εκλογές) έχουν διαπιστώσει τη ματαιότητά της.

Τα παραδείγματα πάμπολλα. Ένα από αυτά και η ομάδα που συσπειρώθηκε γύρω από τον Ρουμπέν Χαραμίγιο, ο οποίος το 1962 δολοφονήθηκε από κρατικές δυνάμεις ασφαλείας μέρα μεσημέρι μπροστά στο σπίτι του μαζί με όλη την οικογένειά του. Οι αρχές του χαραμιγισμού (συνέχεια του ζαπατισμού) άφησαν έντονα τα σημάδια τους στην πολιτεία του Μορέλος. Πρόσφατα μάλιστα εμφανίστηκε ένα αντάρτικο στην περιοχή, τα μέλη του οποίου δήλωναν χαραμιγίστας).

ο ντον Φέλιξ Σέρδαν Ναχέρα: διαυγέστατος στα 95 του χρόνια. Όταν έχεις λόγους να ζεις, συνεχίζεις...

Ο ντον Φέλιξ λοιπόν μπήκε στην ομάδα του Χαραμίγιο το 1942 και το 1943 τον ακολούθησε στο αντάρτικο, όπου τραυματίστηκε. Στο Μεξικό, οι άνθρωποι που συνιστούν τη ζωντανή ιστορία της χώρας χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης, και ο ντον Φέλιξ έχει περάσει από πολλές κινήσεις (απεργίες εργοστασίων, αυτονομιστικές απόπειρες, λαϊκές συνελεύσεις κλπ) για να εμψυχώσει και να υποστηρίξει με όποιο τρόπο, εκτός από τα εγχειρήματα οργάνωσης στην περιοχή του, όπου έχει συμμετάσχει ενεργά.

Το 1994, μετά την εξέγερση του EZLN, όσοι χαραμιγίστας είχαν απομείνει συγκεντρώθηκαν και συνέκριναν τρία κείμενα: το Σχέδιο Αγιάλα του Εμιλιάνο Ζαπάτα, το Σχέδιο του Λόφου Πριέτο του Ρουμπέν Χαραμίγιο και την Πρώτη Διακήρυξη της Ζούγκλας της Λακαντόνα του EZLN. Βρήκαν λοιπόν ότι είχαν λίγες διαφορές και τα αιτήματα συνέχιζαν τα ίδια. Αποφάσισαν να μην αφήσουν τους νεοζαπατίστας μόνους. Κατέβηκε μια ομάδα, ανάμεσά τους και ο ντον Φέλιξ, και τους έδωσε κείμενο με την υποστήριξη των παλιών αγωνιστών του Μεξικού.

Την Κυριακή βρεθήκαμε με την παρέα του Desinformémonos (ενός εναλλακτικού μέσου ενημέρωσης) στο

ο ντον Φέλιξ με τη σύντροφό του, ντόνια Εμιλία, από πίσω από το πολιτιστικό κέντρο που ίδρυσε ο ίδιος. Στο πλάι υπήρχε μια καταπληκτική μπουγάδα με χρωματιστά βρακιά και σουτιέν..!

πολιτιστικό κέντρο που ίδρυσε ο ντον Φέλιξ το 1999 με αφορμή τα γενέθλιά του.  Ανάμεσα στα πολλά ωραία που μας είπε, θα ήθελα να μοιραστώ το εξής: μια κοπελιά τον ρώτησε τι θα έλεγε στους σημερινούς νέους στην τόση απελπισία που υπάρχει στο Μεξικό. “Θα τους έλεγα”, απάντησε ο γέροντας, “να μη φοβούνται να κάνουν λάθη“…

Ανάμεσα στον όμορφο κόσμο που παραβρέθηκε στο πολιτιστικό κέντρο για τα γενέθλια του ντον Φέλιξ ήταν και ο Φ. που μου διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία. Ο Φ. λοιπόν είναι από μια γειτονιά της Κουερναμπάκα. Μετά από μακρόχρονο αγώνα, κατάφεραν να παραγκωνίσουν το 1985 το PRI (το κόμμα που κυβερνούσε το Μεξικό για 70 χρόνια μέχρι το 2000) από τη γειτονιά τους και να πάρουν την “εξουσία” (σε κάποιες πόλεις υπάρχουν συμβούλια γειτονιών τα οποία έχουν αναγνωριστεί επίσημα, ως ένα μέσο για τον έλεγχό τους από την κεντρική κυβέρνηση).

Είπαν στη γειτονιά ότι αν μέσα σε έξι μήνες δεν κατάφερναν να κάνουν πράγματα, θα παραιτούνταν. Κράτησαν τις θέσεις τους, για τις οποίες αρνήθηκαν να πάρουν μισθό, για εφτά χρόνια. Χωρίς να πάρουν ούτε ένα πέσος από το κράτος έχτισαν ιατρικό κέντρο πλήρως εξοπλισμένο, βιβλιοθήκη επίσης εξοπλισμένη, εκκλησία, έφτιαξαν δρόμους, έφεραν ρεύμα και έβαλαν τουλάχιστον μία βρύση με πόσιμο νερό σε κάθε σπίτι (πριν υπήρχαν τέσσερις βρύσες για όλη τη γειτονιά). Από πού συγκέντρωναν πόρους; Από γιορτές. Έκαναν μια γιορτή με ζωντανή μουσική κάθε βδομάδα σε διαφορετική περιοχή της γειτονιάς και με τα λεφτά που συγκέντρωναν κάλυπταν τις ανάγκες της περιοχής σε υποδομές. Πράγματα απλά και όμορφα!

Καλώς σας ξαναβρίσκω!

“Αν ο Χριστός γεννιόταν σήμερα δεν θα του επιτρεπόταν να πάει στη Ναζαρέτ”

Σήμερα έλαβα ένα mail από τη φίλη μου Σ. που μένει στη Βηθλεέμ, την πόλη όπου γεννήθηκε ο Ιησούς αν όντως υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο. Δεν είναι αυτό το θέμα μας κι ας μην το συζητήσουμε. Το θέμα μας είναι ότι για όσους σήμερα αυτή η πόλη είναι σημείο αναφοράς, η αναφορά πρέπει να περιλαμβάνει καταγγελίες:

Καταγγελία ενάντια στην απαράδεκτα, ξεδιάντροπα και απάνθρωπα συνεχιζόμενη ισραηλινή κατοχή. Καταγγελία ενάντια στην ελεεινά αναίσχυντη στάση των περισσότερων χωρών της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Καταγγελία κατά της ελληνικής κυβέρνησης (και των όλων των πρόσφατων κυβερνήσεων) για την υποκρισία, τη συνεργασία και την ουσιαστική υποστήριξη των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής (η μόνη εξήγηση που μπορώ να διακρίνω για το γιατί δεν έπεσε η κυβέρνηση Καραμανλή με το σκάνδαλο στο λιμάνι του Αστακού, όπου αποκαλύφθηκε ότι είχε δοθεί άδεια σε βορειοαμερικανικά πολεμικά πλοία να ανεφοδιάζονται εκεί, πράγμα το οποίο διέψευσε ψευδόμενος στη συνέχεια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, είναι απλά ότι κανείς δεν έπεσε απ’ τα σύννεφα με την αποκάλυψη). Καταγγελία κατά των ελληνικών επιχειρήσεων που συνεργάζονται με ισραηλινές, καταγγελία εναντίον μας που συνεχίζουμε να αγοράζουμε τα προϊόντα τους χρηματοδοτώντας με αυτό τον τρόπο την κατοχή. Ντροπή μου κι εμένα που σκέφτηκα να μη γράψω αυτό το ποστ, κι εσένα που σκέφτηκες να μην το διαβάσεις χρονιάρες μέρες (τι ν’ ασχολιόμαστε μ’ αυτούς που σκοτώνονται εκεί κάτω).

Καθημερινά, από τη Σαμ και εξής, εκατοντάδες Παλαιστίνιοι από τη Βηθλεέμ σχηματίζουν ουρές μπροστά από το Τείχος σε εξευτελιστικές συνθήκες για να πάνε στις δουλειές τους στην Ιερουσαλήμ. Πρέπει να περάσουν από το Τείχος, το σταθμό, πολλά σημεία ελέγχου, διαδικασία που συνολικά διαρκεί δύο ώρες. Η κατασκευή του Τείχους σε παλαιστινιακά εδάφη συνεχίζεται, αν και έχει κριθεί παράνομη σύμφωνα με τη διεθνή νομοθεσία.

Όταν μιλάμε σήμερα για τη Βηθλεέμ δεν μπορούμε να μη μιλάμε για το Τείχος του Απαρτχάιτ που “στολίζει” την πόλη και τα κέντρα ελέγχουν που μετατρέπουν καθημερινά σε κόλαση τη ζωή όσων ζουν εκεί. Δεν μπορούμε να μη μιλάμε για τα στρατόπεδα προσφύγων ιδιαίτερα αυτή την εποχή που το κρύο είναι τσουχτερό. Δεν μπορούμε να μη λέμε ότι σύμφωνα με έγγραφα του ΟΗΕ του Μάη του 2009 μόνο το 13% του εδάφους (αν και παλαιστινιακό) είναι προσβάσιμο στους Παλαιστίνιους. Δεν μπορούμε να μη μιλάμε για τις επιθέσεις των εποίκων, τις εκτοπίσεις, τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια. “Αν ο Χριστός γεννιόταν σήμερα, δεν θα του επιτρεπόταν να πάει στη Ναζαρέτ”.

Όλη η παραπάνω παράγραφος προέρχεται από το mail της Σ. Της Σ. που πήγε στη γενέτειρά της, μια ευρωπαϊκή χώρα, για να βλέπει με οργή και θλίψη τον κόσμο σε καταναλωτικό παροξυσμό (άραγε αυτό δεν ζητάν οι διαμαρτυρίες στην Ελλάδα; μια επιστροφή στην παλιά καλή καταναλωτική εποχή, όπου ο καπιταλισμός υποσχόταν την ευημερία, που εξασφάλιζε με τη στυγνή εκμετάλλευση του μεγαλύτερου μέρους του πλανήτη για να ζει σε φθηνή αφθονία ένα μικρό κομμάτι του, στο οποίο μέχρι πρόσφατα ήμασταν μέρος).

Εδώ είναι ένα μικρό χρονικό από το θάνατο του Mustafa Tamimi που στις 9 Δεκέμβρη σε μια από τις καθιερωμένες διαδηλώσεις ενάντια στην κατοχή χτυπήθηκε από δακρυγόνο στο πρόσωπο για να πεθάνει στη συνέχεια. Κι αυτό που δεν καταλαβαίνουμε, όπως λέει η φίλη Σ., είναι ότι μας ενδιαφέρει γιατί “θα μπορούσε να είναι ο αδερφός σου αν είχες γεννηθεί αλλού με διαφορετικό χρώμα δέρματος ή σε διαφορετικό χρόνο ή με διαφορετικό όνομα, γιατί ο τρόπος ζωής σου και η έλλειψη αναγνώρισης ότι ο τρόπος ζωής σου είναι αυτή τη στιγμή η αιτία που μπόρεσε να σκοτωθεί ή που άλλοι μπορούν να σκοτωθούν, και η έλλειψη αναγνώρισης ότι ΕΣΥ, ΟΛΟΙ ΜΑΣ, θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά για να αλλάξει αυτή η κατάσταση”.

Καλή ανάσταση

Υ.Γ. Active Member, Καλώς ήρθες παράξενε στον τόπο μου

δολοφονία φοιτητή-ακτιβιστή στην Πόλη του Μεξικού

Ο Carlos Sinúhe Cuevas Mejía κρατώντας το πανό του Συντονιστικού Φοιτητικών και Κονωνικών Οργανώσεων-Η Αμερική μας. Πιθανολογώ ότι είναι από την είσοδο της Εθνικής Πορείας Ειρήνης στην Πόλη του Μεξικού...

Αρκετά συχνά φτάνουν στο mail μου ειδήσεις για δολοφονίες, απειλές, εξαφανίσεις και εκτοπίσεις στο Μεξικό. Η κυβέρνηση του Φελίπε Καλντερόν έχει εξαπολύσει από την εκλογή της το 2006 ένα κυνήγι μαγισσών που στρέφεται κατά κάθε είδους κοινωνικού αγώνα: ιθαγενείς που προσπαθούν να προστατέψουν τη γη τους ή το περιβάλλον της κοινότητας (ποτάμια, δάση, λίμνες), ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κοινότητες που αγωνίζονται ενάντια στο κτίσιμο ενός φράγματος ή κάποιου υπερ-πρότζεκτ (κυρίως αυτοκινητοδρόμων που επιδιώκουν να περάσουν πάνω από ολόκληρα χωριά), χωρικών που αγωνίζονται ενάντια στην αλόγιστη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και τη μόλυνση του περιβάλλοντος (έχω στο μυαλό μου τον αγώνα ενάντια στα μεταλλεία), ανθρώπους που καταδικάζουν ανοιχτά την πολιτική των κυβερνώντων και φυσικά κοινότητες που έχουν κάνει πράξη το όνειρό τους για αυτονομία. Τα διαβάζω και θλίβομαι. Αλλά γιατί με άγγιξε τόσο πολύ η δολοφονία του Carlos Sinuhé Cuevas Mejía;

Ο Κάρλος ήταν φοιτητής του τμήματος Φιλοσοφίας του Αυτονομου Εθνικού Πανεπιστημίου του Μεξικού. Το 1999 συμμετείχε ενεργά στην εννιάμηνη κατάληψη του Πανεπιστημίου που ζητούσε δημόσια και δωρεάν παιδεία. Ήταν μέλος πολλών οργανώσεων και συνοδοιπόρος άλλων. Αποχώρησε για κάποια χρόνια από το πανεπιστήμιο και επέστρεψε να ολοκληρώσει τις σπουδές του, επιστρέφοντας και στους φοιτητικούς αγώνες. Την τελευταία μέρα της ζωής του προετοίμαζε με την ομάδα στην οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος μια προσφορά για την Ημέρα των Νεκρών (2 Νοέμβρη) για τους τέσσερις μεξικανούς φοιτητές που δολοφονήθηκαν στο Σουκουμπίος του Εκουαδόρ, σε επιχείρηση του κολομβιανού στρατού σε στρατόπεδο των FARC (Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας). Επιστρέφοντας στο σπίτι του στο Τοπιλέχο (ένα χωριό έξω από την Πόλη του Μεξικού, στο οποίο κάναμε στάση με την Πορεία Ειρήνης) δολοφονήθηκε. Βρέθηκε νεκρός με 16 σφαίρες!

Βλέπω και ξαναβλέπω τη φωτογραφία. Σίγουρα έχουμε βρεθεί σε συνελεύσεις και εκδηλώσεις. Μα δεν μπορώ να θυμηθώ το πρόσωπό του. Γιατί με συγκλόνισε τόσο ο θάνατός του;

Ίσως γιατί τον νιώθω κοντά. Ίσως γιατί στο πρόσωπό του αναγνωρίζω τόσους φίλους και συντρόφους που θα μπορούσαν να είναι στη θέση του που μου φαίνεται συμπτωματικό που αυτή τη φορά επελέγη αυτός. Τους τελευταίους μήνες δεχόταν απειλές για τη ζωή του. Αφίσες που κολλούνταν στο πανεπιστήμιο τον κατηγορούσαν ως κατάσκοπο, ως έμπορο ναρκωτικών. Ένας πολύ κοντινός και αγαπημένος φίλος, από τα πρώτα άτομα που γνώρισα στην Πόλη του Μεξικού, δέχεται επίσης απειλές κατά της ζωής του. Είχε τότε δυο επιλογές σύμφωνα με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων: ή να κατεβάσει τους τόνους ή να τους ανεβάσει, ούτως ώστε μια πιθανή επίθεση να στοιχίσει περισσότερο στο κράτος. Επέλεξε το δεύτερο.

H Ρακέλ Γκουτιέρρες, μαθηματικός, κοινωνιολόγος και ακτιβίστρια, κριτικάροντας τις οργανώσεις που μετά από ένα πλούσιο αγώνα περιορίζονται στο να υπερασπίζονται τους φυλακισμένους συντρόφους τους, έλεγε πως στον καθένα μας αναλογεί ένα φεγγάρι φυλακής (εκείνη είχε κάνει αρκετά φεγγάρια φυλακής στη Βολιβία). Μήπως όσο σκληραίνει το πράγμα, όσο τα αυτονόητα απομακρύνονται από την κοινή λογική, πρέπει να λέμε το ίδιο για ένα θάνατο σαν του Κάρλος;

Οι ζαπατίστας σ’ αυτή την περίπτωση μάλλον θα μιλούσαν γι’ αυτούς που αναμετρώνται με το θάνατο επιδιώκοντας τη ζωή…

απλά γεγονότα από τις απεργιακές κινητοποιήσεις στις 19 και 20 Οκτώβρη

Δεν θέλουμε εξηγήσεις από το ΠΑΜΕ. Οι περιούσιοι επαναστάτες κατέλαβαν όλο το κομμάτι της Αμαλίας μπροστά από τη Βουλή εμποδίζοντας την ελεύθερη διακίνηση και τη διαμαρτυρία μας (και τα δύο αντισυνταγματικά αλλά ποιος νοιάζεται πλέον γι' αυτό) και οι υπόλοιποι κοινοί και πληβείοι, που δεν έχουμε δει το φως το αληθινό για να γραφτούμε στο κόμμα, ήμασταν από κάτω. Η φωτογραφία είναι από την οδό Όθωνος στο πλάι της πλατείας Συντάγματος που είχε ήδη εκκενωθεί.

Δεν έχω γράψει πολλά ποστ για Ελλάδα και έχω σιγήσει αρκετό καιρό ακριβώς επειδή έχω την τύχη να

δεν μας φοβίζουν πια! Εγώ η επαρχειώτισσα πήγα χωρίς malox και μάσκα!

βρίσκομαι εν Ελλάδι όλο το καλοκαίρι! Και να βρεθώ από κοντά σε πράγματα υπέροχα! Έτσι ενώ στην προετοιμασία της απεργίας βρισκόμουν στη μικρή πόλη που συνιστά τη βάση μου, στις 19 Οκτώβρη ήμουν στην Αθήνα για να ζήσω το μεγαλείο αυτής της ιστορικής πορείας όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για το κλίμα που επικρατούσε μεταξύ των διαφορετικών μπλοκ. Η ΑΔΕΔΥ και το ΠΑΜΕ αποχώρησαν με τη λήξη της βάρδιας τους και οι υπόλοιποι συνεχίσαμε.  Για τις 19 Οκτώβρη λοιπόν έχω να πω τα εξής:

Γεγονός 1: Δεν μας φοβίζουν πλέον τα χημικά. Ο κόσμος ήρθε προετοιμασμένος με μάσκες και malox, με πολύ χιούμορ και αλληλεγγύη. Κάθε φορά που ακούγαμε δακρυγόνα χειροκροτούσαμε. Οι 300 με 400 χιλιάδες κόσμου που ήρθαν, δεν κατεβαίνουν πλέον να διαδηλώσουν θεωρώντας ότι έχουμε δημοκρατία. Πλέον γνωρίζουν. Κατεβαίνουν διατεθειμένοι/-ες να φάνε δακρυγόνα! Και η ελληνική αστυνομία δεν τους απογοητεύει! Θα είμαι ειλικρινής κι εγώ ότι τη δεύτερη μέρα είχα τσαντιστεί τόσο πολύ με το ΠΑΜΕ  που αν δεν είχαν αρχίσει τα δακρυγόνα θα είχα φύγει. Εθίστηκα!

απλά δεν τέλειωνε ο κόσμος στις 19 Οκτωβρίου! Μεγαλειώδης πορεία!

Γεγονός 2: Έχουν ξεπεραστεί τα συνδικάτα με τις ξεπουλημένες ηγεσίες τους μέλη του ΠΑΣΟΚ. Στην απεργία συμμετείχαν πρωτοβάθμια σωματεία το καθένα με το πανό του.  Συμμετείχαν επίσης πολυάριθμες λαϊκές συνελεύσεις από πολλές γειτονιές της Αθήνας καθώς και από κοντινές περιοχές.

Γεγονός 3: Δεν υπήρχαν αλυσίδες στα διαφορετικά μπλοκ των πορειών (αν και άκουσα ότι ο Συνασπισμός έκανε). Η πορεία ήταν υποδειγματική και προχώρησε μέχρι το Σύνταγμα χωρίς φόβο και πάθος.

Γεγονός 4: Δεν υπήρχαν πολλά κλαδικά αιτήματα. Η απεργία και η πορεία ήταν πολιτική: το αίτημα ήταν να πέσει η κυβέρνηση.

Γεγονός 5: Τα παιδιά που πέταγαν πέτρες από τη μεριά της Βασιλίσσης Σοφίας προς τα ΜΑΤ είχαν την απόλυτη ανοχή της πορείας στην οποία μπαινόβγαιναν. Οι πέτρες έπεφταν βροχή και τα ΜΑΤ δεν αντιδρούσαν. Έγινε ηλίου φαεινότερο ότι η δική τους αντίδραση δεν εξαρτάται από καμία δική μας δράση. Παίρνουν εντολές και λήξις! Βρίσκονται σε εντεταλμένη υπηρεσία και όταν πετάνε χημικά και όταν χτυπάνε. Βλ. γεγονός 2 που ακολουθεί.

πριν τις 3...

... και μετά τις 3...

Το ΠΑΜΕ και τα ΜΑΤ απ' την μεριά της Καραγιώργη Σερβίας όπου καταφύγαμε μετά από άλλη μια εκκένωση της πλατείας. Μετά μας έδιωξαν από κει. Είχαμε περάσει το ωράριό μας!

Μέρα 2η: Το ΠΑΜΕ ήρθε από νωρίς να καταλάβει το χώρο μπροστά στη Βουλή. Είχαν πει για περικύκλωσή της. Λάθος δηλαδή είχα καταλάβει εγώ ότι δεν θα άφηναν τους βουλευτές να μπουν να ψηφίσουν το πολυνομοσχέδιο;;; Περιφρούρηση έκαναν τελικά αποκλείοντας την πορεία από το να πλησιάσει τη Βουλή. Παίζοντας το ρόλο του μπάτσου, ελέγχοντας ταυτότητες και τσάντες. Αφότου τα ΜΑΤ είχαν εκκενώσει την πλατεία και είχε αποχωρήσει το ΠΑΜΕ βρήκα έναν παππού καμιά εβδομηνταριά χρονών και μου είπε ότι ενώ ο ίδιος ήταν μέλος δεν τον είχαν αφήσει να μπει στο μπλοκ. “Ε βλέπετε;” του λέω κι εγώ η αφελής. “Μα αυτό θα πει περιφρούρηση!” μου λέει! Παππούς 70 χρονών! Τι φοβήθηκαν δηλαδή;;

Γεγονός 1: Η στάση του ΠΑΜΕ ήταν ξεκάθαρα αντισυνταγματική εμποδίζοντας τη διαμαρτυρία και την ελεύθερη διακίνηση των μη μελών του. Επιπλέον συνιστούσε ξεκάθαρα φίμωση της όποιας διαφορετικής φωνής καθώς είχαν μεγάφωνα που έπαιζαν δυνατά μουσική και τα χαμήλωναν για να ακουστούν μόνο τα δικά τους συνθήματα. “Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, τώρα με το ΠΑΜΕ αντίσταση και πάλι”. Όταν μάλιστα έπεφτε το ηθικό των στρατιωτών, η γυναικεία φωνή παρότρυνε να φωνάζουν πιο δυνατά κουνώντας τις σημαίες του ΠΑΜΕ. Αλλά βέβαια, από πού να θυμούνται πώς να συνυπάρχουν με άλλο κόσμο στον ίδιο χώρο;; Σάμπως το συνηθίζουν;

Γεγονός 2: Και τις δύο μέρες τα δακρυγόνα ξεκίνησαν γύρω στις 3. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Συνήθως οι πορείες στην Αθήνα γύρω στις 3 τελειώνουν, δικαιολογημένα μια και τα καλέσματα είναι 3-4 ώρες νωρίτερα. Μεταξύ 12-3 έχουμε δικαίωμα να διαδηλώνουμε. Όχι όμως μετά από αυτή την ώρα. Πραγματικά αν δεν μας διέλυαν την πρώτη μέρα το πιθανότερο είναι ότι θα μέναμε εκεί για όσο (πιθανότατα μέχρι το πρωί που θα παίζαμε ξύλο με το ΠΑΜΕ για να μας διώξει απ’ την Αμαλίας). Η κυβέρνηση όμως ήξερε πόσο: μέχρι να μας διώξουν τα ΜΑΤ! Να το τελειώνουμε λοιπόν το παραμυθάκι να προκαλούμε. Δεν τους προκαλούμε! Αυτοί μας προκαλούν. Στις 19 Οκτώβρη έτρωγαν πέτρες πάνω από μια ώρα και δεν αντιδρούσαν. Και στις 20 Οκτώβρη η μια εκκένωση της πλατείας ξεκίνησε από ένα φτύσιμο! Ήμουν μπροστά και στα δύο! Δεν υπάρχει καμία αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της δικής μας δράσης και της δικής τους αντίδρασης. Χτυπάνε όταν έχουν εντολή να το κάνουν! Και μάλλον αυτό πάει με το ρολόι…

Γεγονός 3: Με τη στάση το κατασταλτικών δυνάμεων προστασίας του πολίτη είναι εντελώς συμπτωματικό που δεν είχαμε νεκρό μέχρι τώρα. Διαφωνεί κανείς; Πώς να απαντήσουμε σε αυτή τη διαπίστωση; Δεν τους ενδιαφέρει; Είναι τόσο ηλίθιοι; Μήπως είναι απλά δολοφόνοι; Για πείτε…

γιατί μιλάω με στοιχεία...

Γεγονός 3: Η όλη παρουσία του ΠΑΜΕ ήταν ξεκάθαρο ότι στόχευε την υπόλοιπη πορεία και δεν ενδιαφερόταν καθόλου για το τι γινόταν στη Βουλή. Εγώ επειδή ίσως ήμουν μόνη μου, μικρόσωμη και γυναίκα, με άφησαν να μπω από την πλευρά του τραμ, όπου ήταν μόνο το ΠΑΜΕ οπότε δεν κινδύνευαν (=η περιφρούρηση ήταν χαλαρή). Μπήκα λοιπόν μέσα και με έκπληξη είδα ότι τα πανό της πρώτης γραμμής μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη ήταν στραμμένα από την πλευρά του κόσμου και  όχι της Βουλής. Ρώτησα με πραγματική απορία έναν παππού ποιος ήταν ο συμβολισμός της κίνησης: “Μα στη Βουλή έχουν τα παράθυρα κλειστά!” “Ναι” του ανταπαντώ,”αλλά αυτό το πανό που λέει δεν πληρώνουμε τα χαράτσια σε ποιον απευθύνεται;” “Μα σε αυτούς που δεν έχουν βάλει ακόμη μυαλό” μου λέει, ο συμπαθής κατά τ’ άλλα ηλικιωμένος. Για να μου πει και το πανό “Κάτω τα χέρια από το λαϊκό εισόδημα” που φαίνεται στη φωτο σε ποιον ακριβώς απευθύνεται; Γιατί κι αυτό την πλάτη στη Βουλή είχε. Μπερδεύτηκαν;;

περιφρούρηση του ΠΑΜΕ στην Αμαλίας!!;;;!!;;; Ποιος ήταν ο αντίπαλος οέο;;

Γεγονός 4: Όποιος απλός πληβείος επίχειρησε να ανεβεί στην Αμαλίας και βρέθηκε αντιμέτωπος με την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ ήταν αδύνατο να μην εκνευριστεί. Πήγα, βρίστηκα και απήλθα. Γιατί απήλθα; Γιατί είμαι γυναίκα, 33 ετών, κάτω του 1,60 και 46 κιλά. Και μπορεί να το βρήκα πολύ προσφιλές σπορ να σπρώχνομαι με τις ασπίδες των ΜΑΤ και τις δύο μέρες χωρίς να φοβηθώ, αλλά αυτούς του ΠΑΜΕ ναι το ομολογώ τους φοβήθηκα. Κι όσο να ‘ναι, ξύλο από μπάτσο το περιμένεις, ξύλο από ΚΚΕ όχι ρε φίλε! Δεν το δέχομαι! Αλλά αν ήμουν πιο πιτσιρίκα μάλλον θα πήγαινα και θα ‘παιζα ξύλο. Οι επιλογή αποκλεισμού της Αμαλίας, αγαπητοί φρουροί της Βουλής του ΠΑΜΕ, μπορούσε να έχει ένα ευρύ φάσμα αντιδράσεων: από το απλό βρίσιμο, μέχρι το ξύλο με το καδρόνι και τα υπόλοιπα που όντως έγιναν. Εδώ όμως θα διαφωνήσω και με τους αναρχικούς που άκουσα ότι πετούσαν μάρμαρα μέσα στο μπλοκ. Όχι ρε παιδιά! Τους σκοτώνουμε όποιους διαφωνούμε; Και τι κοινωνία πάμε να χτίσουμε μ’ αυτή τη λογική; Για τις πέτρες στους μπάτσους δεν είπα τίποτα, αλλά σε κόσμο χωρίς κράνη όχι!

Σε κάθε περίπτωση και οι δύο μέρες συνιστούν μια πολύ χρήσιμη κινηματική εμπειρία για όλους μας. Δεν ξέρω τι συμπεράσματα έβγαλε ο καθένας. Εγώ μοιράζομαι τα δικά μου…

Υ.Γ. Μάλλον το παρόν συνιστά το τελευταίο μου ποστ εν Ελλάδι. Με τύψεις αποχωρώ για Μέχικο σε καμιά εικοσαριά μέρες…

στο δρόμο της Χιλής ενόψει των μεταρρυθμίσεων της Διαμαντοπούλου

Ενόψει της ψήφισης του νομοσχεδίου για την ανώτατη εκπαίδευση την Τετάρτη 24 Αυγούστου, που όπως διακηρύσσει θα αρχίσει να εφαρμόζεται από 1η Σεπτέμβρη, είναι επίκαιρο το επόμενο γράμμα από μέλος ενός φοιτητικού κινήματος που βρίσκεται ήδη στις επάλξεις (πληροφορίες στο τέλος της ανάρτησης). Δημοσιεύτηκε στις 17/8 στη Rebelión. Και στα δικά μας!

Γράμμα από μια χιλιανή φοιτήτρια

«Εγώ αποφάσισα να χάσω το ακαδημαϊκό έτος»

Carla Amtmann

Δεν μπορούσα να κοιτάξω καταπρόσωπο τα παιδιά μου

Και να τους πω ότι ζουν έτσι

Επειδή εγώ δεν βρήκα τα κότσια ν’ αγωνιστώ

(Φράση στην πρόσοψη του κατειλημμένου κτιρίου Γκίλμπερτ του Παπικού Καθολικού Πανεπιστημίου του Βαλπαραΐσο (PUCV), Χιλή)

Εδώ και μερικές ημέρες έχω ένα δίλημμα.

Σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό μου σχεδιασμό, αυτό το τρίμηνο όφειλα να κάνω την πρακτική μου, που αποτελεί το τελευταίο στάδιο για να πάρω πτυχίο. Απ’ τους είκοσι περίπου φοιτητές του Παιδαγωγικού στο τμήμα Ιστορίας, Γεωγραφίας και Κοινωνικών Επιστημών του PUCV που είχαν τα ίδια σχέδια, μόνο εφτά μπορούσαμε ν’ αρχίσουμε την πρακτική. Οι υπόλοιποι δεν πληρούν τα προαπαιτούμενα, μιας και δεν έχει κλείσει το πρώτο εξάμηνο. Από το Πρυτανικό ήταν σαφείς: σε περίπτωση που δεν σταματήσουν οι κινητοποιήσεις μέχρι τις 15 Αυγούστου, μόνο όσοι πληρούν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις θα μπορούσαν να συνεχίσουν, παρακολουθώντας μαθήματα τόσο στο κολέγιο όσο και σε χώρους που θα προσδιόριζαν οι διδάσκοντες. Οπότε μας έθεσαν το ερώτημα: Θα συνεχίσετε την πρακτική αυτό το εξάμηνο ή όχι;

Έχω μια κόρη, ένα σύζυγο με μισθό καθηγητή, πολλές ευθύνες και θέματα στα οποία οφείλω να ανταποκριθώ, και μαζί με τα παραπάνω αρκετά χρόνια σε αυτό το πανεπιστήμιο. Προσπαθώντας να αναμετρηθώ με αυτό το δίλημμα, μπόρεσα να παραθέσω πάνω από 10 λόγους για να κάνω την τελική πρακτική, τον ένα πιο επείγοντα και σημαντικό από τον άλλο.

Και φανταζόμουν τι σκέφτονται από τα σπίτια τους ή τις καταλήψεις οι εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές καθώς η κυβέρνηση, οι δήμοι, οι διευθύνσεις των κολλεγίων ή οι πρυτανείες τούς απειλούν με την «απώλεια του έτους». Κι εκεί πήρα την απόφασή μου.

ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ, ΜΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ, ΝΑ ΧΑΣΩ ΤΟ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΕΤΟΣ.

Είμαι πεπεισμένη ότι διασχίζουμε μια σημαντική πολιτική συγκυρία, όπου η κοινωνική κριτική επεκτείνεται προς όλο το ισχύον σύστημα, προκαλώντας μια κρίση νομιμοποίησης στο πολιτικό σύστημα που προμηνύει ανυπολόγιστες αλλαγές.

Ήδη η ιστορία μάς έχει δείξει ότι οι μεγάλες αλλαγές έχουν πάντα σημαντικό κόστος. Εκατοντάδες εργάτες, γυναίκες και παιδιά έχουν υπομείνει τη σκληρή καταστολή, την πείνα και το κρύο για να επιτύχουν καλύτερες εργασιακές συνθήκες, εκατοντάδες χιλιάδες έχουν ξεσηκωθεί, παρά τα βάσανά τους, ζητώντας σπίτια και αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής. Έχει χυθεί ακόμη και αίμα. Ναι, ακόμη κι αυτό! Κι εμείς δεν μπορούμε ν’ αφήσουμε ένα χρόνο απ’ την επιτυχία των ακαδημαϊκών μας στόχων; Ακούγεται ακόμη και άθλιο αν το αναρωτηθούμε.

Ο όποιος θρίαμβος θα είναι για όλους, και την όποια ήττα θα πρέπει επίσης να την αντιμετωπίσουμε. Σήμερα όποιος σηκώνει τη παντιέρα μιας δίκαιης και αξιοπρεπούς κοινωνίας για όλο το λαό, πρέπει να γνωρίζει ότι κουβαλά στους ώμους του την αφοσίωση εκατομμυρίων αντρών και γυναικών που πριν από εμάς είχαν την ετοιμότητα να υπερασπίσουν τα δικαιώματα των οικογενειών τους και ότι σε αυτή τη διαδικασία τα έδωσαν όλα, ακόμη και τις ζωές τους. Γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε αξιοπρεπείς, να σταθούμε στο ύψος τους.

Και σκεφτόμουν να ζητήσω συγγνώμη από την κόρη μου που δεν θα μπορέσω τον επόμενο χρόνο να φέρω καλύτερες οικονομικές συνθήκες στο σπίτι, συγγνώμη από το σύζυγο και την οικογένειά μου που δεν θα μπορέσω να τους βοηθήσω όπως θα ’θελα το χρόνο που έρχεται, και να ζητήσω επίσης συγγνώμη από όσους είχαν ακαδημαϊκές προσδοκίες από εμένα. Αλλά αντικρίζοντάς τους, και γνωρίζοντας ότι αυτή η νέα γενιά της οποίας θεωρώ ότι είμαι κομμάτι, έχει κάθε δυνατότητα να γίνει ο φορέας ενός νέου κόσμου, ξέρω ότι περισσότερο από ένα συγγνώμη τούς οφείλω μια υπόσχεση. Την υπόσχεση και τη δέσμευση ότι αυτό θα αξίζει τον κόπο, ότι σήμερα είναι εκατοντάδες χιλιάδες όσοι είναι προετοιμασμένοι να συνεχίσουν να αγωνίζονται, έτοιμοι να μην παραδοθούν, πρόθυμοι να υπερασπίσουν με όλη την απαραίτητη μαχητικότητα τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια που τόσες φορές τους έχουν υποσχεθεί και άλλες τόσες έχουν καπηλευτεί.

Η απώλεια ενός ακαδημαϊκού έτους δεν είναι τίποτα -άλλα πράγματα θα μας στοιχίσουν περισσότερο, και σήμερα και αύριο. Και αν θέλουμε πραγματικά να σφυρηλατήσουμε ένα νέο κόσμο, οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι, για αυτό και για πολλά ακόμη.

Έχοντας ήδη αποφασίσει να χάσω ένα χρόνο, θα έλεγα ότι αν αυτό υπηρετήσει ως ένα μικρό έναυσμα για να αποκτηθεί η δύναμη συνέχισης του αγώνα, τότε θα αξίζει τον κόπο.

Πεπεισμένη ότι αυτή η γενιά δεν θα προδώσει τα ιστορικά συμφέροντα ενός ολόκληρου λαού,

Με εκτίμηση,

Carla Amtmann

Εδώ και περίπου τρεις μήνες πολλά πανεπιστήμια στη Χιλή τελούν υπό κατάληψη. Οι φοιτητές διεκδικούν δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση για τους άπορους φοιτητές, επιστροφή της ευθύνης των πανεπιστημίων στο κράτος (και όχι στους δήμους που είναι τώρα), αύξηση της χρηματοδότησής τους, εκμηδένιση των κερδών των ιδιωτικών πανεπιστημίων, χαμηλότοκα δάνεια για φοιτητές (άμα έχεις χάσει τ’ αυγά και τα πασχάλια, αυτά ζητάς), καθώς και νομοθετική κατοχύρωση όλων των παραπάνω .

Οι τρόποι διεκδίκησης περιλαμβάνουν δυναμικές διαδηλώσεις, συγκρούσεις με την αστυνομία, καθώς και απεργία πείνας 40 φοιτητών εδώ κι ένα μήνα. Προχτές τρεις αποφάσισαν να κόψουν και το νερό. Η πορεία στις 5 Αυγούστου είχε πάνω από 500 προσαχθέντες και χαρακτηρίστηκε ως η βιαιότερη κινητοποίηση από τη Μεταπολίτευση (1990), μετά τη 17χρονη δικτατορία του Αυγούστου Πινοτσέτ που μείωσε στο μισό τη χρηματοδότηση για την παιδεία και προώθησε την ιδιωτικοποίησή της. Στο Βαλπαραΐσο ο διευθυντής των καραμπινιέρος του Εθνικού Κονγκρέσου παραδέχτηκε ότι αστυνομικοί με πολιτικά (και κουκούλες;) είχαν παρεισφρύσει στα μπλοκ των διαδηλωτών. Οι κινητοποιήσεις έχουν την ενεργή υποστήριξη, καθηγητών, γονιών των φοιτητών, και μεγάλων τομέων της χιλιανής κοινωνίας. Να σημειώσω ότι στη Χιλή είναι χειμώνας, οπότε οι κινητοποίησεις διεξάγονται μεσούντος του ακαδημαϊκού έτους.

Διαβάστε κι εδώ το άρθρο του Η. για το φοιτητικό κίνημα και το εκπαιδευτικό σύστημα της Χιλής.

Eθνική Πορεία Eιρήνης: 90 χλμ., 4 μέρες, Κουερναμπάκα-Πόλη Μεξικού

"Όχι άλλο αίμα", στο λόγκο που λάνσαραν οι μεξικανοί γελοιογράφοι με επικεφαλής τον Rius στην εκστρατεία κατά της στρατιωτικοποίησης που ξεκίνησαν το Γενάρη

Τέσσερις μέρες, 90 χλμ., Κουερναμπάκα-Πόλη Μεξικού. Ένας σκοπός, χιλιάδες σιωπηλοί διαδηλωτές σε μια διαμαρτυρία καταπέλτη ενάντια στον πόλεμο κατά του εμπορίου ναρκωτικών και το οργανωμένο έγκλημα που έχει κηρύξει από το 2006 ο εν ενεργεία πρόεδρος του Μεξικού, Φελίπε Καλντερόν, βγάζοντας το στρατό στους δρόμους. Έναν πόλεμο που αριθμεί ήδη 40.000 θύματα σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις.

Επικεφαλής ο ποιητής και δημοσιογράφος Javier Sicilia, του οποίου ο γιος βρέθηκε νεκρός στις 28 του Απρίλη μαζί με άλλα έξι άτομα, δεμένος χειροπόδαρα και με εμφανή σημάδια βασανισμού. Ένας ακόμη, του οποίου όμως η περίπτωση βρήκε το δρόμο της στα ΜΜΕ, του οποίου ο πατέρας είχε φωνή και κατάφερε να ξεκινήσει μια εκστρατεία που έδωσε φωνή στους συγγενείς των θυμάτων των οποίων ο φόβος και ο αποκλεισμός τους κράτούσε φιμωμένους.

90 χλμ. πλάι σε ανθρώπους με ιστορίες τρόμου. Μια πορεία που μέχρι να φτάσει στην Πόλη του Μεξικού είχε μέσο όρο ηλικίας πάνω από 40, καθώς τα θύματα στην πλειονότητά τους είναι νεαρά. Δίπλα μου περπατούσε κάποιος που δολοφόνησαν την κόρη του, πίσω κάποιος που στις 6 Γενάρη εξαφανίστηκε όλη η οικογένειά του (2 κόρες, σύζυγος και η οικειακή βοηθός), πιο μπροστά οι συγγενείς των δολοφονημένων και εξαφανισμένων κοριτσιών και γυναικών στην Πόλη Χουάρεζ που έχουν σχηματίσει το σύλλογο “Δικαιοσύνη για τις κόρες μας”, λίγο πιο πίσω οι συγγενείς του βρεφονηπειακού σταθμού ABC που κάηκε στις 9 Ιουνίου του 2009 σκοτώνοντας 49 πιτσιρίκια στην

πρώτη μέρα της πορείας, ώρα 12:14

πολιτεία της Σονόρα κι αφήνοντας άλλα 70 με αναπνευστικά προβλήματα (Κίνηση για Δικαιοσύνη “5 Ιουνίου”). Με ένα τεράστιο πανό ακολουθούσε η οικογένεια από το Λε Μπαρόν, μορμονική κοινότητα η οποία βίωσε μια απαγωγή και δυο δολοφονίες. Ξεχώριζε ο πατέρας του παλικαριού που η αστυνομία ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου. Σιωπηλά συμμετείχε η Όγλα Ρέγιες, οικογένεια υπερασπιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Πόλη Χουάρεζ, της οποίας πολλά μέλη έχουν δολοφονηθεί. Όλα εγκλήματα με ένα κοινό χαρακτηριστικό: έχουν μείνει ατιμώρητα και οι διαδικασίες για τη διαλεύκανσή τους είναι μάλλον σκοτεινές. Σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις εξαφανίσεων, με συγγενείς των οποίων μίλησα, υπήρχαν κάμερες ασφαλείες τα βίντεο των οποίων επίσης εξαφανίστηκαν.

Η πορεία ήταν εξαιρετικά οργανωμένη, με συνεχή τροφοδότηση των περιπατητών από αυτοκίνητα που έρχονταν από την Κουερναμπάκα με νερά και πορτοκάλια

Ξεκινήσαμε ίσως 400 άτομα από την Κουερναμπάκα στις 5 Μαΐου, τη δεύτερη μέρα ήμασταν τουλάχιστον οι διπλάσιοι και όταν πλέον βρισκόμασταν στο Ζόκαλο, την κεντρική πλατεία της Πόλης του Μεξικού, οι εκτιμήσεις λένε ότι ήμασταν 190.000. Να ήταν μια από αυτές τις μέρες που αισθάνεσαι ότι ζεις ιστορία;

Καθαρισμός όπως τον κάνουν οι ιθαγενείς του μεξικού. Με αυτό το καρακόλ (κοχύλι-σαλιγκάρι) ξυπνούσαμε το πρωί. Η σημαία πίσω, είναι των ιθαγενών της Βολιβίας.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του Μεξικού η μεσαία τάξη διάλεξε μια μορφή αγώνα των αγροτών, που έφευγαν από την περιφέρεια για να έρθουν στις πόλεις. Ο πόνος ένωσε άτομα χωρίς πρότερη εμπειρία οργάνωσης, φέρνοντάς τους σε επαφή με οργανωμένες ομάδες και ανοίγοντας την πιθανότητα ριζοσπατικοποίησης του λόγου και της ανάλυσής τους. Το εγώ του καθενός ενωνόταν σ’ ένα εμείς που βάδιζε προς την πρώτη σημαντική νίκη του. Οι συμμετέχοντες έδειχναν τη δέσμευσή τους σε κάθε χιλιόμετρο που διάνυαν. Παράλληλα αύξαναν τη δύναμή τους κατακτώντας το χώρο: η υποστήριξη των χωριών που βρίσκονταν στη διαδρομή ήταν παραπάνω από εγκάρδια, περιμένοντάς μας στο δρόμο με πανό και μοιράζοντάς μας νερό, πορτοκάλια, μπανάνες και σάντουϊτς. Στα χωριά που κοιμηθήκαμε το βράδυ, η φιλοξενία ήταν παραπάνω από εγκάρδια.

Μια βδομάδα πριν, η κίνηση πήρε νέο χαρακτήρα και ώθηση όταν ο Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός (EZLN) σε

Η άφιξη των ζαπατίστας στην κεντρική πλατεία του Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας σε φωτογραφία του Zurintxe

ανακοίνωσή του διά της γραφίδας του Σουμπκομαντάντε Ινσουρχέντε Μάρκος δήλωνε ότι ο EZLN θα υποστήριζε την κίνηση με πορεία στις 7 Μαΐου από το Πανεπιστήμιο της Γης μέχρι την πόλη του Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, καλώντας παράλληλα τα μέλη της Άλλης Καμπάνιας να ενωθούν με τις πορείες που είχαν ανακοινώσει διάφορες πόλεις στο Μεξικό, καθώς και τους υποστηρικτές των Ζαπατίστας στο εξωτερικό να διοργανώσουν δράσεις τις ίδιες μέρες. Η πορεία μέχρι το Σαν Κριστόμπαλ ήταν πραγματικά εντυπωσιακή (φώτο από τον Kino και τον Zurintxe και το καταπληκτικό βίντεο από την πορεία που έκαναν σύντροφοι Αργεντίνοι του Proyecto Chakana). Τα συνθήματά τους τα ίδια με των υπόλοιπων πορειών: “Τέλος στον πόλεμο του Καλντερόν”, “Όχι άλλο αίμα”, “Έχουμε φτάσει στα όριά μας”. Το κάλεσμα συνοδεύτηκε από μια επιστολή του Μάρκος προς τον Javier Sicilia στην οποία δηλωνόταν η υποστήριξη του EZLN. Οι ζαπατίστας έστειλαν τουλάχιστον ένα μέλος τους στην κεντρική πορεία, πράγμα που δεν ξέρω αν γνώριζαν οι διοργανωτές, κι εγώ δεν ήξερα αν έπρεπε να πω. Δεν είχε σημασία. Οι ζαπατίστας δεν έχουν πρόσωπο. Είναι ο καθένας και ο κανείς.

Φαντάγκο το βράδυ στο Τοπιλέχο το δεύτερο βράδυ της πορείας

Τα τρία βράδια της πορείας πέρασαν με φαντάγκο: αυτοσχεδιαστικός στίχος με συνοδεία μικρών κιθάρων (χαράνα). Οι στίχοι εναρμονίστηκαν στην περίσταση καταγγέλλοντας τους νόμους ασφαλείας της χώρας, την ύπαρξη του στρατού στους δρόμους, χλευάζοντας τον Καλντερόν. Μαζί μας γελούσαν κι οι συγγενείς των δολοφονημένων ή αγνοούμενων. Πόνος που μοιράζεται είνα πόνος κοινός και μπορεί να χαλαρώσει στην κοινή ευδαιμονία. Κι εμείς αυτές τις 4 μέρες μοιραστήκαμε δάκρυα και χαμόγελα.

"έχουμε φτάσει τα όριά μας" στην πανεπιστημιούπολη του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού την Παρασκευή 7 Μάη που έφτασε η πορεία

Την Κυριακή 8 Μάη, η Πόλη του Μεξικού παράλησε από την Πανεπιστημιούπολη του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού, όπου μείναμε το τελευταίο βράδυ, μέχρι την κεντρική πλατεία της πόλης. Ένα πολύχρωμο πλήθος με περφόμανς, πανό, πικέτες, μπλούζες συμμετείχε στην κινητοποίηση με φαντασία και ενθουσιασμό. Μια ηλικιωμένη κυρία, κοντά στην πανεπιστημιούπολη κρατούσε ένα χαρτόνι: “σήμερα δεν μπορώ να έρθω, αλλά το πνεύμα μου είναι μαζί σας”.

η είσοδος της πορείας στην Πόλη του Μεξικού

54 πορείες σε διαφορετικές πόλεις του Μεξικού και 33 εκδηλώσεις αλληλεγγύης στο εξωτερικό σύμφωνα με το μπλογκ των διοργανωτών της πορείας. Στην κεντρική πλατεία της Πόλης του Μεξικού οι χωρίς φωνή πήραν το μικρόφωνο για να μοιραστούν τις ιστορίες τους μ’ ένα φιλόξενο πλήθος που άκουγε με υπομονή κάτω από το δυνατό ήλιο και ανταποκρινόταν αναλόγως. Ανακοινώθηκε ένα πλαίσιο αγώνα που καλούνται να συζητήσουν και να υιοθετήσουν ομάδες από διαφορετικές πόλεις στις 10 Ιουνίου, σε συνάντησή τους στην Πόλη Χουάρεζ. Ρυθμικά συνθήματα ταρακουνούσαν την πλατεία ζητώντας την παραίτηση του Καλντερόν. Την επομένη, ο πρόεδρος δήλωσε την προθυμία του για διάλογο με τους διοργανωτές (σημαντική ίσως στροφή, καθώς την πρώτη μέρα της κινητοποίησης δήλωσε σε  μια επέτειο ότι είναι “ο νόμος, η δύναμη ). Μια ακόμη στιγμή στους πολύμορφους και ευφάνταστους αγώνες αυτής της χώρας ή κάτι πιο καθοριστικό; Ο χρόνος θα το δείξει…

Υ.Γ. Ένα φωτοχρονικό της πορείας μπορείτε να βρείτε εδώ (οι επεξηγήσεις είναι εις την ισπανική. Αν θέλει κάποιος μετάφραση για κάποια φωτο, με ενημερώνει).

Αποκλεισμός του μπλακ μπλοκ στην πορεία της Πρωτομαγιάς, Πόλη του Μεξικού

η αφίσα που καλούσε στην πορεία

Η συμμετοχή στην πορεία της Πρωτομαγιάς ως μπλακ μπλοκ αποφασίστηκε στο τέλος του αναρχικού συνεδρίου που ολοκληρώθηκε το προηγούμενοβράδυ (βλ. προηγούμενο ποστ). Και επειδή τις τελευταίες πρωτομαγιές και πορείες της Δευτέρας Οκτωβρίου (επέτειος της σφαγής των φοιτητών το 1968 στην Πόλη του Μεξικού) υπήρξαν αρκετά προβλήματα με τους γραναδέρους (τα αντίστοιχα ΜΑΤ) συζητήθηκε αρκετή ώρα πώς έπρεπε να κατεβούμε (για να είμαι ειλικρινής κουβέντιαζα και δεν άκουσα τίποτα). Το ραντεβού κανονίστηκε στο Μνημείο της Επανάστασης στο κέντρο της πόλης στις 9 το πρωί της επομένης.

Στο τέλος της κουβέντας και μετά το κλείσιμο του συνεδρίου έγινε κάλεσμα στους “διεθνής” (=ξένους) που παρακολουθούσαν το συνέδριο και ήθελαν να συμμετέχουν στην πορεία να μαζευτούμε ούτως ώστε να μας δώσουν οδηγίες ασφαλείας. Σύμφωνα με το περίφημο άρθρο 33 του Ομοσπονδιακού Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών του Μεξικού: η εκτελεστική εξουσία της Ένωσης (= ο πρόεδρος της δημοκρατίας) έχει το δικαίωμα να εξορίσει, άμεσα και χωρίς δίκη, κάθε ξένο του οποίου η παρουσία θεωρείται επιβλαβής. Οι ξένοι δεν επιτρέπεται να παρεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στα πολιτικά ζητήματα της χώρας. Η συμμετοχή σε πορείες διαμαρτυρίας λογαριάζεται ως παρέμβαση στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα και ως εκ τούτου υπάρχει η πιθανότητα εξορίας, αν και εφαρμόζεται σπάνια. Μέλη του Μαύρου Αναρχικού Σταυρού (Cruz Negra Anarquista) κατέγραψαν τις υπηκοότητές μας και πόσοι ήμασταν από καθεμιά και θα μας δήλωναν σε μια ανακοίνωση προς τον τύπο ως παρατηρητές (χωρίς τα ονόματά μας). Παράλληλα μας δόθηκε το τηλέφωνο του συντονιστή της πορείας, που θα βρισκόταν μπροστά σε υπολογιστή συνδεδεμένο με ίντερνετ, και δίπλα από σταθερό και κινητό τηλέφωνο.

ο κλοιός των γραναδέρων με εμάς μέσα του όπως φαινόταν από την κορυφή του Μνημείου της Επανάστασης. Στο πλάι διακρίνεται το σώμα των γραναδέρων που ήταν σε αναμονή για την περίπτωση που αγριεύαμε και αρχίσαμε να δαγκώνουμε τους συναδέλφους τους!! Απίστευτα πράγματα! Ούτε στην Ελλάδα δεν γίνονται!

Το πρωί λοιπόν έφτασα λίγο αργά στο Μνημείο της Επανάστασης (γύρω στις 11 παρά). Περνώντας κάτω από το μνημείο είδα μια ομάδα από γραναδέρος και άκουσα συνθήματα. Είχα ένα φόβο ότι είχα φτάσει υπερβολικά αργά, οπότε χάρηκα που ο κόσμος ήταν ακόμη εκεί. Φτάνοντας είδα ότι οι δικοί μας ήταν πίσω από αυτήν την ομάδα των γραναδέρος που είχαν διπλή και σε κάποια σημεία τριπλή σειρά. Στο πλάι επίσης είχε γραναδέρος. Σκέφτηκα αντί να ψάξω να βρω το άνοιγμα, απλά να παραμερίσω κάποιους για να μπω του στιλ “με το μπαρδόν αλλά είμαι με τους άλλους”. Όταν μπήκα μέσα, συνειδητοποίησα ότι ήμασταν κλεισμένοι σε κύκλο!!! Δεν υπήρχε άνοιγμα πουθενά! “Και πώς θα βγούμε να πάμε στην πορεία” “Δεν θα πάμε στην πορεία”… Η αστυνομία είχε ακινητοποιήσει την ομάδα εμποδίζοντας τη συμμετοχή της στην πορεία!! Ήμασταν γύρω στα 100 άτομα κι οι γραναδέροι γύρω στα 300 (;;;) (το indymedia του Μεξικού λέει 500).

στον κλοιό με φόντο το Μνημείο της Επανάστασης (σοβιετικού τύπου). Φωτο Carlos Martín

Μου φαινόταν απίστευτο αυτό που συνέβη. Δεν είχα πάρει και φωτογραφική μηχανή μαζί μου. Δανείστηκα τη μηχανή μιας κοπέλας θεωρώντας καλή ιδέα ν’ ανεβώ στο Μνημείο της Επανάστασης και να βγάλω μια φωτογραφία από πάνω. “Θέλω να πάω τουαλέτα”, είπα σ’ ένα από τα παλικάρια με τα μπλε. Μου είπε ότι δεν επιτρέπεται και ζήτησα να μιλήσω με τον υπεύθυνο. Με τα πολλά μάλλον τον βρήκα. “Δεν γίνεται να βγεις”, μου είπε. “Μα θέλω να πάω τουαλέτα”. “Ε κρατήσου λίγο ακόμή”!!!!!

σε αυτό το σημείο υπήρξε η καταπληκτική ιδέα να σχηματίσουμε ένα τεράστιο ανθρώπινο Α μέσα στον κύκλο που ήδη είχαν κάνει οι γραναδέροι. Κοιτούσαμε προς το Μνημείο της Επανάστασης και καλούσαμε τον κόσμο να βγάλει φωτο. Δεν ξέρω αν κάποιος τις ανέβασε... Κι αυτή η γωνία ωστόσο παρουσιάζει ενδιαφέρον. Φωτο Carlos Martín

Σύμφωνα με το χρονικό που υπάρχει στο indymedia της Πόλης του Μεξικού, η ομάδα περικυκλώθηκε γύρω στις 10 το πρωί. Όταν έφτασα εγώ, περίπου μια ώρα μετά, υπήρχαν τρεις ομάδες περικυκλωμένες: η δική μας, μια γύρω στα 20 άτομα, στην οποία μού είπαν ότι οι γραναδέροι χτύπησαν δύο, και μια τρίτη δεν ξέρω με πόσα άτομα.

Υπήρχαν σύντροφοι απέξω από τον κύκλο που περνούσαν πάνω από τον κλοιό μπουκάλια με νερό, μιας κι ήμασταν μέσα στον ήλιο, και φώναζαν συνθήματα αλληλεγγύης. Γύρω στις 11:30 ήρθαν κανάλια και φωτογράφοι αλλά δεν πέρασε σχεδόν τίποτα στα συμβατικά μέσα για τον αποκλεισμό μας. Η εφημερίδα La Jornada, που θεωρείται η πιο προοδευτική εφημερίδα με κυκλοφορία σε όλη τη χώρα, μας αφιέρωσε μια παραγραφούλα, στην οποία γράφει ότι κάποια στιγμή διακόπηκαν οι παρεμβάσεις στο Ζόκαλο, την κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας όπου συναντήθηκαν οι πορείες, για να ανακοινωθεί ότι “μια ομάδα νέων από το Αναρχικό Συνέδριο βρίσκονταν αποκλεισμένοι από την αστυνομία της Πόλης του Μεξικού”. Ότι παραμείναμε σε αυτήν την κατάσταση σχεδόν 40 λεπτά (διόρθωσέ το σε 2 ώρες) κι ότι μετά βαδίσαμε συνοδευόμενοι από τους γραναδέρους (όπως έχουν συνηθίσει οι πορείες στην Αθήνα) μέχρι την κεντρική πλατεία (αληθές).

Σε όλο αυτό το διάστημα έστελνα μηνύματα σε φίλο για να τα ανεβάσει στο indymedia της Αθήνας (γύρω στις 20:30 ώρα Ελλάδας). Δεν ανέβηκε απολύτως τίποτα. Δεν ξέρω αν κόπηκαν στην προέγκριση ή δεν ανέβηκαν λόγω των τεχνικών προβλημάτων που ανακοινώθηκε ότι υπάρχουν (η σελίδα έπεσε τελείως σήμερα). Σε κάθε περίπτωση θαρρώ πως η τακτική της προέγκρισης κόβει πολύ από την αμεσότητα της σελίδας και τη δυνατότητα αδιαμεσολάβητης ενημέρωσης σε πραγματικό χρόνο. Η είδηση του θανάτου μας θα περιμένει την προέγκριση…

Γύρω στις 12 και αφότου είχε τελειώσει η πορεία στην οποία δεν συμμετείχαμε, η αστυνομία πρότεινε να ερευνήσει τις

φωτο Carlos Martín

τσάντες μας για να μας αφήσει ελεύθερους. Αρνηθήκαμε. Τελικά βρέθηκε συμβιβαστική λύση με την έλευση συντρόφων από το Συνδικάτo SME (το συνδικάτο της αντίστοιχης ΔΕΗ, την οποία εξαφάνισε ο εν ενεργεία πρόεδρος της δημοκρατίας Φελίπε Καλντερόν τον Οκτώβρη του 2009), οι οποίοι προσφέρθηκαν να “ερευνήσουν” τις τσάντες. Προηγουμένως ζητήθηκε από όσους έφεραν κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως όπλο να το αφήσουν εντός του κύκλου.

Φαίνεται πως άφησαν όλες τις ομάδες περίπου τον ίδιο χρόνο, καθώς υπήρξε μια πολύ ωραία στιγμή όταν εμείς αφήναμε το Μνημείο της Επανάστασης και από την αντίθετη κατεύθυνση ερχόταν μια ομάδα κρατώντας το τεράστιο πανό που ήταν αναρτημένο στο κατηλειμμένο αμφιθέατρο Τσε Γκεβάρα στο διήμερο του συνεδρίου. Κατευθυνθήκαμε με αστυνομική συνοδεία προς το Ζόκαλο. Λίγα τετράγωνα πριν, μας εγκατέλειψαν για άγνωστο λόγο. Φτάσαμε στην πλατεία όπου υπάρχουν εδώ και περίπου ένα μήνα οι σκηνές από τη διαμαρτυρία του SME. Μείναμε κάποια ώρα μπροστά στο Εθνικό Μέγαρο (την έδρα της μεξικανικής κυβέρνησης) φωνάζοντας συνθήματα και κάνοντας ανακοινώσεις και διαλυθήκαμε συντεταγμένα χωρίς προβλήματα.

φωτο Carlos Martín

Στο δρόμο της αποχώρησης ζήτησα από το γενικό γραμματέα της CNT Internacional τις φωτογραφίες του (βρισκόταν εκτός κλοιού) για να τις ανεβάσω στο indymedia, θεωρώντας ότι ήδη είχαν ανεβεί οι ανταποκρίσεις. “Μιλάω λίγο ελληνικά”, μου είπε. “Α ναι;” του λέω. “Πού τα έμαθες;” “Στη φυλακή”, μου απαντάει. Ποιος θαρρείτε ότι ήταν; Ο Carlos Martín, ένας από τους 7 συλληφθέντες της Θεσσαλονίκης το 2003 (για όσους δεν θυμούνται, από την πορεία ενάντια στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ). Τι μικρός που είναι ο κόσμος! Οπότε όλες εκτός από αυτήν που φαίνεται ο κλοιός από ψηλά, είναι δικές του…

Ήμασταν καμπόσοι... φωτο Carlos Martín στην κεντρική πλατεία (Ζόκαλο) πετριγυρισμένοι από τις σκηνές του συνδικάτου της SME και με φόντο τον καθεδρικό ναό. φωτο Carlos Martín

πρώτο αναρχικό συνέδριο, Πόλη του Μεξικού

Παρασκευή 29 και Σάββατο 30 Απριλίου, χτες και προχτές δηλαδή, στο κατηλειμμένο  αμφιθέατρο Τσε Γκεβάρα στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM). Σύμφωνα με τους διοργανωτές, τις δύο μέρες της διοργάνωσης πέρασαν από το αμφιθέατρο γύρω στα 600 άτομα.

Το συνέδριο ήταν πολύ ενδιαφέρον, αν και ομολογώ ότι επειδή είχε ανακοινωθεί θαρρώ από το Νοέμβρη περίμενα περισσότερα πράγματα (κακώς τα περίμενα, όπως θα φανεί στη συνέχεια). Ομολογουμένως έκαναν καταπληκτική δουλειά στον τομέα της προώθησης, στέλνοντάς το σε πολλά αναρχικά σάιτ και προσκαλώντας αναρχικές οργανώσεις, κάποιες από τις οποίες ανταποκρίθηκαν στέλνοντας κόσμο (από Γαλλία και Βέλγιο, τη CNT στο Κράτος της Ισπανίας, Κολομβία, Αργεντινή). Ήταν επίσης πάρα πολύ ενδιαφέρον το ότι ήρθε κόσμος από άλλες πολιτείες του Μεξικού (χάρηκα πολύ που ξανασυνάντησα φίλους από την Τσιάπας). Η αναφορά στην Ελλάδα ήταν συνεχής, κυρίως όταν μιλούσαν για κρατική αναστολή και πολιτικούς κρατουμένους.

Συνεχίζω λίγο πιο αναλυτικά, επισημαίνοντας και σημεία που παρουσίασαν πρόβλημα, όχι τόσο για ενημέρωση, όσο για ιδέες. Συνηθίζουμε σε ανάλογες περιπτώσεις να κάνουμε διοργανώσεις που έχουν πολλή δουλειά από πίσω και περιλαμβάνουν πολλά πράγματα (ομιλίες, προβολές, συζητήσεις, συναυλίες) και το ότι το συγκεκριμένο συνέδριο επικεντρώθηκε σε κουβέντα που εξαρτιόταν πολύ από τη δυναμική της κάθε ομάδας (οπότε άλλες φορές λειτούργησε και άλλες όχι), θαρρώ τελικά πως ήταν πολύ θετικό και ότι χρειαζόμαστε τέτοιες διοργανώσεις. Τις χρειαζόμαστε για να γνωριστούμε και να κάτσουμε να μιλήσουμε.

Παραθέτω για αρχή το πρόγραμμα και συνεχίζω με το πώς οργανώθηκε η φάση.

"Αλέξανδρε Γρηγορόπουλε, ο δολοφόνος σου είναι το κράτος", σε έναν από τους τοίχους του κατειλημμένου αμφιθεάτρου

29 Απριλίου

11:00 Εγγραφή συμμετεχόντων.

12:00 Έναρξη.

12:15  Ανάγνωση της εναρκτήριας διακήρυξης στο Πρώτο Αναρχικό Συνέδριο, ανάγνωση ανακοινώσεων και χαιρετισμών.

13:00  Δημιουργία ομάδων εργασίας με τις ακόλουθες θεματικές (μία για κάθε ομάδα): * Αναρχισμός και κίνηση πανκ

* Ελεύθερα μέσα επικοινωνίας

* Αναρχοφεμινισμός

* Οικολογία και απελευθέρωση των ζώων

* Αναρχισμός και συνδικαλισμός

* Τέχνη και αναρχισμός

* Καταλήψεις ως μορφή αντίστασης

* Αναρχισμός και φοιτητικό κίνημα

* Ελευθεριακή παιδαγωγία

* Αναρχισμός και φυλακές

* Αναρχισμός και αυτοδιαχείριση

15:00 Φαγητό.

16:00-19:00 Συνέχιση των ομάδων εργασίας.

"Ο τρομοκράτης είναι το κράτος", "ζήτω η λαϊκή εξέγερση" και η λέξη "αντίσταση σε διάφορες γλώσσες

30 Απριλίου

9:00 Εγγραφή συμμετεχόντων. 10:00 Δημιουργία ομάδων εργασίας, με κοινά θέματα τα ακόλουθα: Παρουσίαση των συμμετεχόντων και συμμετεχουσών στο Συνέδριο.

· Ποιοι είμαστε.

· Eμπειρίες αγώνα.

· Πώς οργανωνόμαστε.

· Προβλήματα της πραγματικότητάς μας.

· Οργάνωση των αναρχικών στο Μεξικό.

· Σχέδιο αναρχικής δράσης και αγώνα.

14:00 Φαγητό. 15:00 Ολοκλήρωση. Ανάγνωση των πορισμάτων των ομάδων συζήτησης. 19:00 Οργάνωση της συμμετοχής των αναρχικών στην πορεία της Πρωτομαγιάς. 20:00 Μουσικό χάπενινγκ. 21:00 Κλείσιμο.

γκράφιτι έξω από τις τουαλέτες

Πρωτομαγιά

Κάλεσμα προς τους αναρχικούς και τις αναρχικές να βγουν στους δρόμους και να συμμετάσχουν στην πορεία της Πρωοτομαγιάς.

Η διοργάνωση καλούσε τους συμμετέχοντες να έχουν αναπτύξει γραπτά τις θέσεις τους για τα θέματα της πρώτης μέρας το πολύ σε δύο σελίδες, και ήταν τελικά εξαιρετικό που δεν το έκανε κανείς γιατί δεν θα τελειώναμε ποτέ. Καλούσαν τον κόσμο που θα ερχόταν εκτός Πόλης Μεξικού να φέρουν υπνόσακους γιατί θα προσφερόταν χώρος για διανυχτέρευση και τέλος καλούσαν να φέρουμε πιάτο, ποτήρι, κουτάλι για το φαγητό (πράγμα που ελάχιστοι έκαναν) και ευχαριστούσαν όσους ήθελαν να προσφέρουν υλικά καθαρισμού κλπ.

Καταρχήν, όπως όλοι γνωρίζαμε εκ των προτέρων, ξεκινήσαμε αργά. Την πρώτη μέρα αρχίσαμε στη 1 (μια ώρα καθυστέρηση) και τη δεύτερη το φιλόδοξο σχέδιο των 10 ναυάγησε (πρέπει ν’ αρχίσαμε γύρω στις 12). Μάλλον η δεύτερη μέρα μιας διοργάνωσης πρέπει ν’ αρχίζει πιο αργά από την πρώτη, λαμβάνοντας υπόψη ότι τα νυχτοπερπατήματα και οι νυχτοσυζητήσεις είναι μέρος αναπόσπαστο της διοργάνωσης και συνήθως οι συμμετέχοντες αποφασίζουν υπέρ τους και εις βάρος των πρωινών παρουσιών.

Η διοργάνωση άρχισε με ένα κακό βίντεο για τον αναρχισμό στο Μεξικό, υποτίθεται, αλλά αναλωνόταν σε γκράφιτι, συνθήματα και αποσπάσματα από ταινίες για τον αναρχισμό. Από ένα κακό βίντεο, καλύτερα κανένα βίντεο. Εδώ δεν μετράει η προσπάθεια, αλλά το αποτέλεσμα (σόρρυ).

Την εναρκτήρια ομιλία για να είμαι ειλικρινής δεν την άκουσα γιατί κουβέντιαζα.

Μετά άρχισαν οι χαιρετισμοί των παρόντων, αλλά και των απόντων. Σύντροφοι έλεος με τους χαιρετισμούς. Όχι άλλους χαιρετισμούς. Απλή αναφορά των ομάδων που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους και τίποτα παραπάνω. Αρκεί. Αυτά είναι συμβατικά πράγματα που πρέπει να εκλείψουν από οποιασδήποτε μορφής εναλλακτική διοργάνωση. Μας πήρε τουλάχιστον μια ώρα αυτό. Οπότε οι ομάδες εργασίας σχηματίστηκαν στις 2 το μεσημέρι.

Όλες οι ομάδες άρχιζαν με αυτοπαρουσίαση των μελών τους. Εγώ ήμουν στην ομάδα των φυλακών. Ο συντονιστής ήταν πολύ χαλαρός και χάσαμε αρκετό χρόνο μέχρι να βρούμε τη δυναμική της ομάδας στην οποία συμμετείχε κόσμος που πραγματικά είχε δουλέψει με κρατούμενους και είχε καλές και συγκεκριμένες εμπειρίες αλληλεγγύης. Θα έλεγα ότι ο συντονιστής πρέπει να έχει πάνω κάτω ένα ευέλικτο σχέδιο δράσης, ούτως ώστε να ξεκινήσει η κουβέντα. Σε κάθε θέμα, η συζήτηση μπορεί να ξεκινήσει από τις εμπειρίες που έχουν τα άτομα που συμμετέχουν και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Σιγά σιγά αναδεικνύονται τα θέματα προς συζήτηση και ο συντονιστής οφείλει να τα σημειώνει. Όταν αρχίσει να δημιουργείται η λίστα, τα μέλη της ομάδας μπορούν να τη συμπληρώσουν. Μέχρι την ώρα του φαγητού είχαμε καταλήξει στα θέματα της συζήτησης που θα ακολουθούσε.

Μετά το φαγητό πέρασα λίγο από την ομάδα των ελεύθερων μέσων ενημέρωσης, που όπως μου έλεγε ένα παλικάρι είχαν μια σοβαρή διαφωνία σχετικά με τη συγκέντρωση ή μη της πληροφορίας. Τους έκανα λοιπόν μια σύντομη ενημέρωση πώς λειτουργεί το ελληνικό indymedia, που όσο περνάει ο καιρός και βλέπω πράγματα το εκτιμώ όλο και περισσότερο. Πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη ενός μέσου που έχει καθιερωθεί στις συνειδήσεις ως σημείο αναφοράς, ένα μέσο από όλους για όλους. Βέβαια εγώ το έζησα περισσότερο την εποχή που δεν υπήρχε προέγκριση για το ανέβασμα πληροφοριών. Την εποχή που σε πραγματικό χρόνο μπορούσες να δεις πού βρίσκεται η αστυνομία στις πορείες, πού έδειραν ή συνέλαβαν κόσμο, τι συμβαίνει και πού. Δεν ξέρω τι οδήγησε στην απόφαση της προέγκρισης και φαντάζομαι πως η Συντακτική Ομάδα θα είχε σοβαρούς λόγους να προχωρήσει σε τόσο δραστική αλλαγή για την αφαίρεση ενός από τα βασικά στοιχεία του athens indymedia: την άμεση και αδιαμεσολάβητη ενημέρωση. Χωρίς αμφιβολία η αφαίρεση αυτού του στοιχείου έχει στερήσει από το indymedia μέρος της δυναμικότητάς του. Το πρωί που ήμασταν αποκλεισμένοι από τους γραναδέρους (τα αντίστοιχα ΜΑΤ) στην πορεία της Πρωτομαγιάς (θα ανεβάσω ποστ αύριο) έφαγα τις μονάδες μου να στέλνω ενημερώσεις σε φίλο για να τις ανεβάσει στο indymedia και δεν ανέβηκε τίποτα. Όπως μου λέει πρέπει να τις έστειλε γύρω στις 20:20 ώρα Ελλάδος με το ψευδώνυμο Tor. Μπορεί να ήταν τα τεχνικά προβλήματα που ανακοινώθηκαν πως υπάρχουν. Δεν ξέρω αν έχει υπάρξει σχετική συζήτηση για τις προεγκρίσεις. Αν όχι, πρέπει ν’ ανοίξει… Επιστροφή στο συνέδριο…

Την επόμενη μέρα η δυναμική εξαρτήθηκε περισσότερο από την κάθε ομάδα και από τα μέλη που την αποτελούσαν. Έτσι υπήρχαν ομάδες που διαλύθηκαν γρήγορα (κυρίως όπου ο μέσος όρος ηλικίας ήταν χαμηλός) και ομάδες όπως η δική μας που συνέχισε ακόμη και μετά το κάλεσμα για φαγητό. Ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες οι διαφορετικές εμπειρίες δράσης και αγώνα και θα μπορούσαμε να συζητάμε ώρες με βάση την εμπειρία του καθένα, ατόμων από διαφορετικές περιοχές του Μεξικού αλλά και διαφορετικές χώρες.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμμετοχή ενός συντρόφου από την Πόλη Χουάρες, με τον οποίο είχα την τύχη να μιλήσω και πριν αρχίσουν οι συζητήσεις, που περιέγραφε την κατάσταση ξεδιάντροπης καταστολής που βιώνουν. Χαρακτηριστικά θα αναφέρω ότι όταν το 2006 στη διάρκεια της Άλλης Καμπάνιας, όταν ανέβηκε ο Σουμπκομαντάντε Μάρκος στην πόλη συνομίλησε με πέντε αγρότες. Από αυτούς οι δύο έχουν ήδη δολοφονηθεί…

Η άλλη πολύ ενδιαφέρουσα συμμετοχή ήταν δυο συντρόφων από την Κολομβία που μας περιέγραφαν πως λειτουργεί το ελευθεριακό δίκτυο 12 ομάδων που έχουν δημιουργήσει: οι ομάδες έχουν γενική συνέλευση κάθε 6 μήνες όπου χαράσσουν σχέδιο δράσης με βάση τα κοινά τους σημεία και το οποίο η κάθε ομάδα δουλεύει με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με τα ενδιαφέροντά της.

η παρουσίαση των πορισμάτων των ομάδων εργασίας την Κυριακή. Το τεράστιο πανό που φαίνεται από πίσω, το είχαμε σήμερα στην πορεία της Πρωτομαγιάς

Από τις παρουσιάσεις των διαφορετικών ομάδων εργασίας της ημέρας του Σαββάτου, θα ξεχώριζα αυτή του αναρχοφεμινισμού στην οποία συμμετείχαν και τέσσερις άντρες. H συντρόφισσες κατήγγειλαν με ιδιαίτερη σφοδρότητα την αντίφαση που υπάρχει στους άντρες του χώρου που παρουσιάζουν ένα υποτιθέμενο ελευθεριακό προφίλ έξω που ωστόσο ξεχνάν στις προσωπικές τους σχέσεις. Σε κάποια φάση είχα συζητήσει κάτι ανάλογο στην Οαχάκα με ένα από τα μέλη του Λαϊκού Ιθαγενικού Συμβουλίου, ότι με είχαν θυμώσει κάποιοι από τους συντρόφους, που μάλιστα βρίσκονταν και στην πρώτη γραμμή της οργάνωσης, και οι οποίοι στην προσωπική τους ζωή ήταν πραγματικά καθίκια. Ή αυτό που συζητούσα με τον πρώην συγκάτοικό μου εδώ στην Πόλη του Μεξικού, που ανακατεύεται επίσης με οργανώσεις: η πρώτη ομάδα είναι το κοινόβιό μας. Αν δεν μπορείς να δείξεις το στοιχειώδη σεβασμό στους συγκατοίκους σου, στην κοπέλα σου, ό,τι δράση και να έχεις έξω από το σπίτι είναι η βιτρίνα του σκάρτου εμπορεύματός σου. Στο συνέδριο, ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η επώνυμη καταγγελία μιας συντρόφισσας ενάντια σε ένα μέλος του κινήματος αναρχοπάνκ.

Ως προς τα πρακτικά κομμάτια του συνεδρίου, το κατειλημμένο αμφιθέατρο διαθέτει χορτοφαγική κουζίνα που τη δουλεύει ο κόσμος της κατάληψης. Για τις ανάγκες του συνεδρίου βοήθησε και κόσμος από τις ομάδες που συμμετείχαν. Η χρηματική συμμετοχή ήταν σε εθελοντική βάση. Μετά το φαγητό ο καθένας έπλενε το πιάτο του: ένας σκουπιδοντενεκές και τρεις λεκάνες: η πρώτη με σαπούνι και οι δύο επόμενες με νερό.

Υπήρχαν τα καθιερωμένα προβλήματα ήχου. Το συγκεκριμένο είναι το πιο βασικό σε ανάλογες διοργανώσεις και πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή.

Σε γενικές γραμμές ήταν πολύ ενδιαφέρουσα διοργάνωση. Απλή και με επίκεντρο στους συμμετέχοντες. Ούτε ομιλητές, ούτε προβολές, ούτε τίποτα. Αγνή και καλή κουβέντα. Για να γνωριστούμε καλύτερα, που λέει κι η ταινία…

Υ.Γ. Αύριο θ’ ανεβάσω την απίστευτη εμπειρία της πορείας της Πρωτομαγιάς

όμορφοι άνθρωποι στην Οαχάκα: εκεί που σταματά η άσφαλτος και δεν πιάνουν τα κινητά

Εκεί που δεν υπάρχουν ψυγεία (αλλά υπάρχουν μίξερ!), εκεί που οι κουζίνες και οι τουαλέτες είναι υπαίθριες, εκεί που λούζονται με κουβά, εκεί που μαγειρεύουν με ξύλα, εκεί που δεν υπάρχουν πιρούνια και κουτάλια, εκεί που κοιμούνται στο πάτωμα, εκεί που τα ρούχα είναι σκισμένα και γεμάτα χώμα, εκεί που δεν υπάρχει χρήμα. Εδώ. Στην πολιτεία της Οαχάκα.

Λένε ότι μαζί με την Τσιάπας είναι από τις πιο φτωχές πολιτείες του Μεξικού. Πώς

Ο Π. είχε στο σπίτι του τεράστια καζάνια. Η συνέλευση του χωριού αναθέτει αρμοδιότητες σε μέλη της για τρία χρόνια. Αφορούν τη διαχείριση των κοινοτικών πόρων, την επίλυση διαφωνιών, τη διοργάνωση γιορτών, το σχολείο, την υγεία. Για αυτό το λόγο, έχει ο καθένας τα δικά του καζάνια, που χρησιμοποιεί για τις κοινοτικές γιορτές. Όταν ρώτησα γιατί δεν υπάρχουν κοινοτικά καζάνια, ο Π. με κοίταξε σχεδόν με έκπληξη και μου απάντησε «γιατί έτσι το συνηθίζουμε εδώ»...

άραγε μετριέται η φτώχεια; Στο χωριό Πλαν δε Σαραγόσα, στην καρδιά της γης των Μιστέκων, περίπου 7 ώρες μακριά από την πόλη της Οαχάκα, ο Π., ετών 30,  στου οποίου το φιλόξενο πάτωμα κοιμήθηκα ένα βράδυ, έχει δυο κάμαρες από τσιμεντόλιθους δικές του, έχει μια κουζίνα από μπαμπού και μια τουαλέτα λίγο πιο πάνω. Έχει ένα μεγάλο κήπο, με 15 δέντρα μάγκο, καθώς και μπανανιές, παπάγια, μανταρινιές, λεμονιά, λαχανικά. Δεν πουλάει τίποτ’ απ’ αυτά. Τα ανταλλάσσει ή τα δίνει. Συγκαταλέγεται στους φτωχούς γιατί δεν του βρίσκεται ρευστό χρήμα. Τα λίγα χρήματα που έχει τα κερδίζει από αγροτικές εργασίες. Για κάποιες μπορεί να ξυπνάει στις 3 το πρωί και να περπατάει τρεις ώρες δρόμο μέσα στα βουνά. Όταν ήταν μετανάστης στις Ηνωμένες Πολιτείες για τέσσερα χρόνια (πολλοί με τους οποίους μίλησα είχαν περάσει παράνομα στις ΗΠΑ, περνώντας τα σύνορα από επικίνδυνες διαδρομές μέσα από την έρημο ή τα βουνά. Η συγκομιδή σε πολλές πολιτείες αυτής της χώρας γίνεται σχεδόν αποκλειστικά από παράνομους μετανάστες Μεξικάνους, που επιστρέφουν στο Μεξικό μετά από κάποια χρόνια αφότου έχουν συγκεντρώσει χρήματα). Όταν λοιπόν ο Π. ήταν μετανάστης στις ΗΠΑ γνώριζε κόσμο με αυτοκίνητα, με λάπτοπ, με στερεοφωνικά. Κι όμως είχαν καταθλίψεις, “ήταν λυπημένοι”. Κι εκείνος ακόμη δεν μπορεί να καταλάβει. “Αν εγώ είχα κομπιούτερ και αυτοκίνητο, θα ήμουν ευτυχισμένος”… Κατ’ εξαίρεση, το σπίτι του Π. ήταν σοβατισμένο, είχε τηλεόραση και DVD player, όπου είδαμε λίγο από μια ταινία για το πέρασμα Μεξικανών μέσα από την έρημο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σήμερα πρέπει να στοιχίζει γύρω στα 30 χιλιάδες πέσος να περάσεις από αυτή τη διαδρομή. Οι “οδηγοί” εγγυώνται ασφάλεια από την αστυνομία, όχι όμως και ότι θα καταφέρεις να φτάσεις, καθώς αρκετοί μένουν για πάντα στην έρημο. Κοιμηθήκαμε νωρίς για να ξυπνήσουμε στη 1 το πρωί ώρα κανονική, στις 2 ώρα θερινή για να κατεβούμε στο Τλαχιάκο (τα χωριά δεν αλλάζουν ώρα και στις πόλεις αλλάζουν μόνο οι υπηρεσίες).

η μίλπα του ντον Φ. με το μαγκάλ στη μέση

Ο ντον Φ., ετών 51, είναι παντρεμένος με τη ντόνια Μ., της ίδιας ηλικίας, με γάμο θρησκευτικό αλλά όχι πολιτικό (το Μεξικό, όπως και σε όλες τις χώρες όπου υπάρχει διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας, μόνο ο

η κουζίνα του ντον Φ. Σε άλλο σπίτι που μπήκαμε, ήταν πιο συγυρισμένη και μεγαλύτερη, αλλά δεν απέκτησα την άνεση που χρειαζόμουν για να ζητήσω να βγάλω φωτογραφία.

πολιτικός γάμος έχει νομική ισχύ). Έχουν μια κόρη γιατί ο θεός δεν τους έδωσε άλλη. Δουλεύουν τη μίλπα τους (χωράφι καλαμποκιού) σε απόσταση μισής ώρας ανηφόρα κατηφόρα με τα πόδια. Η γη του χωριού είναι κοινοτική κι ένα συμβούλιο αποφασίζει πού θα καλλιεργήσει ο καθένας. Αυτόν τον καιρό οι μίλπες είναι ξερές, σε αναμονή της εποχής των βροχών που αρχίζει σε ένα μήνα. Αλλά ο ντον Φ., μαζί με κάποιους άλλους στο χωριό, παίρνουν νερό από ένα

η τουαλέτα της οικογένειας μού άρεσε πολύ. Μια καλυβούλα πάνω από έναν λάκκο βάθους τριών μέτρων, τον οποίο ο ντον Φ. είχε υποστηρίξει με πέτρες εσωτερικά. Πάνω είχαν χύσει μια πλάκα τσιμέντου και είχαν ανοίξει μια τρύπα σε τέλειο κύκλο προς ούρηση και αφόδευση. Για τη μυρωδιά πετούσαν τη στάχτη από τα χαρτιά υγείας που έκαιγαν. Προτείνεται ανεπιφύλακτα!

ποταμάκι και με ποτιστικά μεγαλώνουν το καλαμπόκι τους.

Στους μίσχους τους ανεβαίνουν φασολιές. Στο κέντρο της μίλπας ένα τεράστιο μαγκάλ (δέντρο μάγκο), που μέσα στο Μάη θ’ αρχίσει να δίνει τα φρούτα του.

στο Πλαν υπάρχει ένα πρότζεκτ παραγωγής μελιού από το Λαϊκό Ιθαγενικό Συμβούλιο της Οαχάκα-Ρικάρντο Φλόρες Μαγόν. Δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ τη διαδικασία, οπότε καταθέτω αυτό το εργαλείο για τους γνώστες. Για τους άσχετους, ο καπνούς του χρησιμοποιείται για να ζαλίζει τις μέλισσες όταν ανοίγεις το κουτί (κάποιος που ξέρει πώς λέγεται;)

Την Κ. τη γνώρισα στο Τμήμα Βιώσιμης Ανάπτυξης της “Ηρωικής πόλης του Τλαχιάκο” σε μια διαμαρτυρία του χωριού της, Σαν Μαρτίν Ιτουνγιόσο της φυλής των τρίκι. Στο χωριό τους έχουν μπει κόμματα και γίνονται κανονικές εκλογές παρακάμπτοντας τη λαϊκή συνέλευση. Οι διαμαρτυρόμενοι ζητούσαν έκτακτες εκλογές με βάση τα “έθη και τα έθιμά” τους (το σύνταγμα της Οαχάκα θεωρείται το πιο

«τοποθετείστε τα σκουπίδια σας»: στους δρόμους του Πλαν. Τέτοια δεν υπάρχουν ούτε στην πρωτεύουσα...

προοδευτικό σε όλη τη Λατινική Αμερική και στη θεωρία αναγνωρίζει τις διοικητικές πρακτικές και την κοινοτική γαιοκτησία των ιθαγενικών κοινοτήτων). Κατέβηκαν με αγροτικά από το χωριό (μια με μιάμιση ώρα από το Τλαχιάκο) κρατώντας παλούκια και ματσέτες (σπαθί που χρησιμοποιείται σε αγροτικές εργασίες), απέκλεισαν το

τετράγωνο της υπηρεσίας, έκλεισαν την πόρτα της και κρατώντας ομήρους τους υπαλλήλους άρχισαν να διαπραγματεύονται την έλευση του διευθυντή που βρισκόνταν στην Οαχάκα (το αρχικό σχέδιο ήταν να κρατήσουν όμηρο και το διευθυντή, αλλά αυτός απουσίαζε). Αργά το απόγευμα άφησαν τους υπαλλήλους και με τα

γυναίκες τρίκι του χωριού Σαν Μαρτίν Ιτουνγιόσο στην κατάληψη της υπηρεσίας Βιώσιμης Ανάπτυξης στο Τλαχιάκο

αγροτικά πήγαμε να αποκλείσουμε την είσοδο/έξοδο της πόλης στην εθνική για περίπου τρεις ώρες, ζητώντας παράλληλα οικονομική ενίσχυση από τους οδηγούς (!). Το βράδυ μείναμε στην κατειλημμένη υπηρεσία, την εγκαταλείψαμε το πρωί όπως είχε συμφωνηθεί με το διευθυντή, συγκεντρωθήκαμε σε μια πλατειούλα εκεί κοντά και μια επιτροπή συναντήθηκε με το διευθυντή γύρω στις 12, σε ένα εστιατόριο, για να αποκλειστεί η πιθανότητα νέας κατάληψης της υπηρεσίας.

ο αποκλεισμός της εθνικής

το πρωί (γύρω στις 6) με ξύπνησε χτύπημα στο τραπέζι που βλέπετε, κάτω από το οποίο την έπεσα. Και καθώς υπήρχαν άντρες μαζεμένοι γύρω, θεώρησα πως είναι κάλεσμα για τη συνέλευση. Ήταν τρία χτυπήματα πάνω στην τράπουλα ταρό πριν ρίξουν τα χαρτιά για να δουν την έκβαση της υπόθεσης...

Η Κ. λοιπόν έχει τρεις κόρες. Ο άντρας της πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκεί βρήκε μια άλλη γυναίκα και δεν επέστρεψε στο χωριό. Μένει σ’ ενα σπιτάκι με πάτωμα από πατημένη γη και τα μοναδικά της έσοδα είναι 1100 πέσος (ένα κιλό τορτίγιες είναι 10 πέσος) που παίρνει κάθε δύο μήνες από τις “ευκαιρίες”, το νέο όνομα των παλαιότερων “επιδομάτων απορίας” με τα οποία το κράτος δίνει οικονομική ενίσχυση για κάθε ανήλικο τέκνο. Η Κ. έχει τα τρία δικά της και δύο ανίψια που έχουν κατοχυρώσει στ’ όνομά της για να μπορεί να παίρνει το επίδομα. Βρισκόταν στη διαμαρτυρία με τη μικρότερη κόρη της (σχεδόν βρέφος), τον αδεφρό της και τη μητέρα της.

Οι γυναίκες δεν συμμετείχαν στη λήψη αποφάσεων. Ένας λόγος ήταν γιατί οι συζητήσεις των ανδρών γίνονταν στα ισπανικά (καθώς ένα μέλος από το Λαϊκό Ιθαγενικό Συμβούλιο της Οαχάκα που ήρθε να βοηθήσει δεν ανήκει στη φυλή των τρίκι) και αρκετές, ιδίως οι μεγαλύτερες, δεν πολυκαταλαβαίνουν. Όταν ήμασταν στην πλατειούλα, πριν τη συνάντηση με τον διευθυντή, άρχισα να συζητώ με κάποιες απ’ αυτές. “Είμαστε γυναίκες”, μου είπαν. “Δεν καταλαβαίνουμε απ’ αυτά τα πράγματα”. Με τα πολλά κάποιες πλησίασαν τη συνέλευση των αντρών. Το συζητήσαμε και πήρα την άδεια να ζητήσω εκ μέρους τους συμμετοχή τουλάχιστον δύο γυναικών της επιλογής τους στη δεκαμελή επιτροπή που θα συναντιόταν με το διευθυντή. Οι άντρες το δέχτηκαν και λίγο πριν φύγει η επιτροπή κατάφερα να μαζέψω τις γυναίκες για να επιλέξουν τις αντιπροσώπους τους. Ήταν εμφανέστατο ότι ποτέ δεν είχαν μπει σε παρόμοια διαδικασία. Με έβαλαν στη μέση και άρχισαν να μιλούν ισπανικά. Όχι. Η συζήτηση έπρεπε να γίνει στη γλώσσα των τρίκι κι εγώ δεν θα συμμετείχα. Μου πρότειναν να πάω ως εκπρόσωπος. Όχι, την εκπροσώπηση έπρεπε να την είχαν εκείνες, για να μπορούν μετά στη γλώσσα τους να ενημερώσουν τις υπόλοιπες για τα καθέκαστα.

Μετά τη συνάντηση, στην οποία η Κ. συμμετείχε ως μία από τις δύο εκπροσώπους, μαζεύτηκαν άλλη μια φορά στην πλατεία. Ένας άντρας, μπροστά στις γυναίκες, και με τους άντρες στο πλάι, έκανε την ενημέρωση. Η συμμετετοχή των γυναικών στη συζήτηση ήταν καταπληκτική! Στο τέλος με ευχαρίστησαν που τις “προσκάλεσα” (τρομάρα μου) να συμμετέχουν. Ένας από τους άντρες, μου σχολίασε ότι στον αποκλεισμό της εθνικής στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων (εγώ εκμεταλλεύτηκα το χρόνο να πάω σε ιντερνετάδικο), οι γυναίκες συμμετείχαν πάρα πολύ δυναμικά.

Τη Γ. τη γνώρισα στο κοινοβιακό σπίτι του Λαϊκού Ιθαγενικού Συμβουλίου της Οαχάκα-Ρικάρντο Φλόρες Μαγόν,

τα μαλλιά της Γ. (φυλή των ζαποτέκων). Το χτένισμα σύνηθες και βολικό

όπου βρίσκομαι εδώ και δυο βδομάδες. Ο άντρας της, Pablo López Alavéz, βρίσκεται από τον Αύγουστο του 2010 στη φυλακή της Έτλα στην πολιτεία της Οαχάκα, κατηγορούμενος για δολοφονία εκ προμελέτης και απόπειρα δολοφονίας. Μια μέρα του Αυγούστου, όταν η οικογένεια βρισκόταν στο δρόμο λίγο έξω από το χωριό, μια ομάδα τους επιτέθηκε, τους ξυλοκόπησε όλους και απήγε τον Πάμπλο. Την επόμενη μέρα έμαθαν ότι βρισκόταν στη φυλακή της Έτλα. Ο Πάμπλο βρισκόταν ανάμεσα σ’ αυτούς που προσπαθούσε να προστατέψει το δάσος και την καλλιεργούμενη γη που ανήκει στο χωριό. Η ιστορία του, όπως και η ιστορία πολλών άλλων, καθιστά εμφανή τον εμφύλιο πόλεμο που διεξάγεται στην ύπαιθρο του Μεξικού και έχει ως στόχο την ιδιωτικοποίηση και εκμετάλλευση κοινοτικών εκτάσεων, γόνιμων και πλούσιων σε κοιτάσματα μετάλλων και πετρελαίου.

πανό που ζητά την αποφυλάκιση του Πάμπλο στην κεντρική πλατεία της Οαχάκα

Η Γ. λοιπόν, ετών 40, έχει πέντε παιδιά και άντρα στη φυλακή. Σ’ ένα κείμενο που γράψαμε μαζί για να διαβάσει χτες σε μια πορεία στην πόλη της Οαχάκα, στις διορθώσεις που μας έκαναν τα μέλη της οργάνωσης, συμπλήρωσαν “προς τους λαούς που αντιστέκονται” (a los pueblos en resistencia). Της έλεγα ότι όταν διαβάζει, πρέπει να καταλαβαίνει τι λέει, για την καταλάβουν και οι ακροατές της. “Μα δεν τα καταλαβαίνω όλα”, μου λέει. “Ας πούμε, τι είναι resistencia (αντίσταση);” Καλή μου, Γ. Αλίμονο από εμάς τους φλώρους που νομίζουμε ότι ξέρουμε τι σημαίνει η λέξη…

Οαχάκα, Σάββατο 16/4/2011

Υ.Γ. Η Οαχάκα δεν έχει νερό. Κάποιες περιοχές έχουν τρεχούμενο νερό τρεις ώρες την ημέρα, κάποιες μια φορά τη βδομάδα. Στις τελευταίες αγοράζουν νερό για λούσιμο και πλύσιμο (έρχεται βυτίο και γεμίζει τα ντεπόζιτα). Το τρεχούμενο δεν πίνεται…

το κοινοβιακό οίκημα του Ιθαγενικού Λαϊκού Συμβουλίου της Οαχάκα-Ρικάρντο Φλόρες Μαγόν. Για την πολύ ενδιαφέρουσα δράση της οργάνωσης θα γράψω μόλις έχω συνολικότερη εικόνα

νέα σφαγή στην Παλαιστίνη;;

Επικοινώνησα χτες μέσω τσατ με μια φίλη και κομπανιέρα που βρίσκεται στην Παλαιστίνη (χτες βράδυ για μένα, σήμερα 7 το πρωί για κείνη), πολύ δραστήρια και ενημερωμένη.  Είχε στο status της “ανησυχία”, οπότε τη ρώτησα τι συμβαίνει. Αντιγράφω μεταφρασμένη λοιπόν τη συζήτησή μας και τα στοιχεία που μου έστειλε στη συνέχεια με mail.

10:07 μ.μ. εγώ: Τι γίνεται κορίτσι;; Γιατί ανησυχείς??

10:08 μ.μ. Τ: Έλα! Α! Το έβαλα την προηγούμενη βδομάδα όταν τα πράγματα έδειχναν ότι θα ξεκινούσαν νέα σφαγή στη Γάζα… Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα γίνει, αλλά από ό,τι φαίνεται όχι αυτές τις μέρες…

10:09 μ.μ. εγώ: σκατά

Τ: ναι

εγώ: δεν παρακολουθώ τα νέα κι έχω χαθεί απ’ τον κόσμο

10:10 μ.μ. Τ: ναι… υπάρχουν πολλές εντάσεις, δεκάδες βόμβες στις πόλεις, το Ισραήλ βομβαρδίζει τη Γάζα… Έπειτα κάποιος έβαλε μια βόμβα σ’ ένα λεωφορείο στην Ιερουσαλήμ  που τραυμάτισε κόσμο και σκότωσε ένα άτομο

10:11 μ.μ. και εκείνη τη νύχτα, πάνω από 100 drones και απάτσι πετούσαν χαμηλά πάνω από τη Γάζα και φαινόταν ότι άρχιζαν και μετά έγινε κάτι σαν “κατάπαυση πυρός”. Xτες το Ισραήλ βομβάρδισε και σκότωσε τρεις (οπότε 18 άτομα έχουν σκοτωθεί πρόσφατα στη Γάζα)

10:12 μ.μ. και στη Δυτική Όχθη η κατάσταση δεν είναι πολύ καλή

πριν από μερικές εβδομάδες σκοτώθηκαν πέντε έποικοι και τρία παιδιά σε έναν εξτρεμιστικό οικισμό στη Ναμπλούς

10:13 μ.μ. καμία παλαιστινιακή οργάνωση δεν ανέλαβε την ευθύνη, και για την ακρίβεια πολλές καταδίκασαν το γεγονός, αλλά τιμωρήθηκαν Παλαιστίνιοι, μπήκε ένα ολόκληρο χωριό σε απαγόρευση κυκλοφορίας, συνέλαβαν κόσμο, κατέστρεψαν περιουσίες, τα σημεία ελέγχου έγιναν πιο σκατά απ’ ό,τι συνήθως, οι έποικοι ξεφεύγουν…

και δεν φαίνεται να ήταν Παλαιστίνιος αυτός που το ‘κανε, και για τη βόμβα, κανένας δεν ανέλαβε ευθύνη…

10:15 μ.μ. και ο κόσμος συλλαμβάνεται με τρελές κατηγορίες (όπως o διευθυντής νομίζω της ηλεκτρικής μονάδας της Γάζας που απήχθη στην Ουκρανία, και ξαφνικά εμφανίστηκε υπό ισραηλινή φρούρηση πριν από κανα μήνα νομίζω, με την κατηγορία ότι είχε διασυνδέσεις με τη Χαμάς, η Χαμάς το αρνείται, και έπειτα το Ισραήλ λέει “α! αλλά πρέπει να γνωρίζει καλά πώς δουλεύουν, άρα είναι επικίνδυνος”..

10:16 μ.μ. εγώ: :-/

(σ’ αυτό το σημείο της ζητώ την άδεια να μεταφράσω και να ανεβάσω αυτά που μου έγραψε, μου λέει “εννοείται” και ότι θα προσπαθήσει να ελέγξει κάποιες από τις πληροφορίες)

10:20 μ.μ. εγώ: δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω κάτι άλλο από το να μεταδώσω μερικές πληροφορίες. Αν μπορώ να κάνω κάτι άλλο, πες μου

Τ: ευχαριστώ

10:21 μ.μ. ενθάρρυνε τον κόσμο στην Ευρώπη να προσπαθήσει να μπει στη Γάζα

χρειάζονται κόσμο εκεί

Ευχήθηκα να μην αρχίσει η σφαγή, μου ευχήθηκε καληνύχτα, εγώ καλημέρα και κλείσαμε.

Μαζί με τους συνδέσμους που διάνθισα το κείμενο, οι επιπλέον πληροφορίες που μου έστειλε είναι οι παρακάτω (μεταφράζω):

“Συνεχίζουν να συλλαμβάνονται άτομα σε νυχτερινές επιδρομές. Την περασμένη βδομάδα 7 νεαροί πρόσφυγες συνελήφθησαν στο Deish, συμπεριλαμβανομένου και ενός 19χρονου που γνωρίζω. Προς το παρόν συνεχίζουν να ανακρίνονται στο Ashkelon και ελπίζω να μην τον κρατήσουν πολύ (που θα μπορούσαν). Είναι γαμώ τα άτομα. Ο αδερφός ενός άλλου φίλου συνελήφθη και δεν έχουμε νέα του…”

“Την προηγούμενη βδομάδα ένας έποικος μαχαίρωσε έναν Παλαιστίνιο στα νότια της Χεβρώνας και ως αντίποινα ο στρατός έκλεισε το δρόμο για τους κατοίκους του χωριού, τον κύριο δρόμο που χρησιμοποιούν για να πάνε σχολείο κλπ.”"Εδώ και μια βδομάδα ο στρατός έχει μπλοκάρει την πρόσβαση στο Beit Ummar, ένα χωριό μεταξύ Χεβρώνας και Βηθλεέμ, γιατί οι κάτοικοι ενίοτε πετούν πέτρες στα αυτοκίνητα του κύριου δρόμου (που χρησιμοποιούν οι έποικοι). Δεν αναφέρουν ότι οι έποικοι έχουν τουλάχιστον δύο φορές πυροβολήσει εναντίον κατοίκων τους τελευταίους μήνες, σκοτώνοντας έναν το Γενάρη, και ότι επιτίθενται συχνά στο χωριό. Ένας διοργανωτής διαμαρτυριών στο Nabi Saleh συνελήφθη και πιθανότατα δεν θα κυκλοφορήσει για αρκετό καιρό.

“Χτες ένας 15χρονος κι ένας 17χρονος συνελήφθησαν στο Nabi Saleh επειδή περπατούσαν στο χωριό αφότου το είχε καταλάβει ο στρατός για να καταπνίξει τις διαδηλώσεις για την Ημέρα της Γης”.