Ο Carlos Sinúhe Cuevas Mejía κρατώντας το πανό του Συντονιστικού Φοιτητικών και Κονωνικών Οργανώσεων-Η Αμερική μας. Πιθανολογώ ότι είναι από την είσοδο της Εθνικής Πορείας Ειρήνης στην Πόλη του Μεξικού...
Αρκετά συχνά φτάνουν στο mail μου ειδήσεις για δολοφονίες, απειλές, εξαφανίσεις και εκτοπίσεις στο Μεξικό. Η κυβέρνηση του Φελίπε Καλντερόν έχει εξαπολύσει από την εκλογή της το 2006 ένα κυνήγι μαγισσών που στρέφεται κατά κάθε είδους κοινωνικού αγώνα: ιθαγενείς που προσπαθούν να προστατέψουν τη γη τους ή το περιβάλλον της κοινότητας (ποτάμια, δάση, λίμνες), ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κοινότητες που αγωνίζονται ενάντια στο κτίσιμο ενός φράγματος ή κάποιου υπερ-πρότζεκτ (κυρίως αυτοκινητοδρόμων που επιδιώκουν να περάσουν πάνω από ολόκληρα χωριά), χωρικών που αγωνίζονται ενάντια στην αλόγιστη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και τη μόλυνση του περιβάλλοντος (έχω στο μυαλό μου τον αγώνα ενάντια στα μεταλλεία), ανθρώπους που καταδικάζουν ανοιχτά την πολιτική των κυβερνώντων και φυσικά κοινότητες που έχουν κάνει πράξη το όνειρό τους για αυτονομία. Τα διαβάζω και θλίβομαι. Αλλά γιατί με άγγιξε τόσο πολύ η δολοφονία του Carlos Sinuhé Cuevas Mejía;
Ο Κάρλος ήταν φοιτητής του τμήματος Φιλοσοφίας του Αυτονομου Εθνικού Πανεπιστημίου του Μεξικού. Το 1999 συμμετείχε ενεργά στην εννιάμηνη κατάληψη του Πανεπιστημίου που ζητούσε δημόσια και δωρεάν παιδεία. Ήταν μέλος πολλών οργανώσεων και συνοδοιπόρος άλλων. Αποχώρησε για κάποια χρόνια από το πανεπιστήμιο και επέστρεψε να ολοκληρώσει τις σπουδές του, επιστρέφοντας και στους φοιτητικούς αγώνες. Την τελευταία μέρα της ζωής του προετοίμαζε με την ομάδα στην οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος μια προσφορά για την Ημέρα των Νεκρών (2 Νοέμβρη) για τους τέσσερις μεξικανούς φοιτητές που δολοφονήθηκαν στο Σουκουμπίος του Εκουαδόρ, σε επιχείρηση του κολομβιανού στρατού σε στρατόπεδο των FARC (Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας). Επιστρέφοντας στο σπίτι του στο Τοπιλέχο (ένα χωριό έξω από την Πόλη του Μεξικού, στο οποίο κάναμε στάση με την Πορεία Ειρήνης) δολοφονήθηκε. Βρέθηκε νεκρός με 16 σφαίρες!
Βλέπω και ξαναβλέπω τη φωτογραφία. Σίγουρα έχουμε βρεθεί σε συνελεύσεις και εκδηλώσεις. Μα δεν μπορώ να θυμηθώ το πρόσωπό του. Γιατί με συγκλόνισε τόσο ο θάνατός του;
Ίσως γιατί τον νιώθω κοντά. Ίσως γιατί στο πρόσωπό του αναγνωρίζω τόσους φίλους και συντρόφους που θα μπορούσαν να είναι στη θέση του που μου φαίνεται συμπτωματικό που αυτή τη φορά επελέγη αυτός. Τους τελευταίους μήνες δεχόταν απειλές για τη ζωή του. Αφίσες που κολλούνταν στο πανεπιστήμιο τον κατηγορούσαν ως κατάσκοπο, ως έμπορο ναρκωτικών. Ένας πολύ κοντινός και αγαπημένος φίλος, από τα πρώτα άτομα που γνώρισα στην Πόλη του Μεξικού, δέχεται επίσης απειλές κατά της ζωής του. Είχε τότε δυο επιλογές σύμφωνα με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων: ή να κατεβάσει τους τόνους ή να τους ανεβάσει, ούτως ώστε μια πιθανή επίθεση να στοιχίσει περισσότερο στο κράτος. Επέλεξε το δεύτερο.
H Ρακέλ Γκουτιέρρες, μαθηματικός, κοινωνιολόγος και ακτιβίστρια, κριτικάροντας τις οργανώσεις που μετά από ένα πλούσιο αγώνα περιορίζονται στο να υπερασπίζονται τους φυλακισμένους συντρόφους τους, έλεγε πως στον καθένα μας αναλογεί ένα φεγγάρι φυλακής (εκείνη είχε κάνει αρκετά φεγγάρια φυλακής στη Βολιβία). Μήπως όσο σκληραίνει το πράγμα, όσο τα αυτονόητα απομακρύνονται από την κοινή λογική, πρέπει να λέμε το ίδιο για ένα θάνατο σαν του Κάρλος;
Οι ζαπατίστας σ’ αυτή την περίπτωση μάλλον θα μιλούσαν γι’ αυτούς που αναμετρώνται με το θάνατο επιδιώκοντας τη ζωή…
Αναρωτιέμαι για τη μεταφορά της είδησης από το ιντιμίντια. Ήταν ακόμη φοιτητής; Έχει κι εκεί «αιώνιους φοιτητές»;
Είχε διακόψει για κάποιο διάστημα και μετά επανήλθε για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Ή δεν θυμάμαι ή ποτέ δεν ρώτησα αν υπάρχει όριο σπουδών στο προπτυχιακό. Σε μεταπτυχιακό επίπεδο, επειδή παίρνουν και υποτροφίες, ξέρω ότι υπάρχει.