Μια φορά κι ένα καιρό, σε μια μακρινή χώρα, υπήρχε ένα Μαύρο Πρόβατο.
Το πυροβόλησαν.
Ένα αιώνα μετά, το μετανιωμένο κοπάδι έστησε προς τιμή του Μαύρου Προβάτου ένα έφιππο άγαλμα που ταίριαξε εκπληκτικά στο πάρκο.
Έτσι, στο εξής, κάθε φορά που εμφανίζονταν μαύρα πρόβατα κατέληγαν σύντομα στην εκτέλεση, ούτως ώστε οι μελλοντικές γενιές των κοινών και καθημερινών προβάτων να μπορούν κι αυτές να ασκούνται στη γλυπτική.
Augusto Monterroso, από τη συλλογή La obeja negra y Obras completas (y otros cuentos), εκδ. Lecturas Mexicanas, Πόλη Μεξικού 1986 (πρώτη εκδ. 1969), μτφρ. aqua.
Πολύ καλό!
Ναι, είν’ ωραίος αυτός ο τύπος! Θα ποστάρω κανένα ακόμη…
Μου χρωστάς και ερωτήσεις για να ξεκινήσουμε το μπλόγκ με τα οικονομικά, αν έχεις ακόμα διάθεση.
ναι ναι! τα κενά μου αυξάνονται ραγδαίως! σου στέλνω mail
έφιππο πρόβατο;
Έφιππα δεν είναι τα αγάλματα των ηρώων;
Δεν είναι καταπλητικός; Θα επανέλθω και με άλλα!
Αναμένουμε.
άσχετο: δικαιούσαι να φτιάξεις εσύ -κι όχι εγώ ή άλλος- ένα ποστ για τον Αλέξη Γρίβα. Ψάξ’ τον και στον ελληνικό και στον μεξικανικό ιστό.