διαμαρτυρία στην κυπριακή πρεσβεία

Γράφω το ακόλουθο περιστατικό διότι έχει προκαλέσει τον γέλωτα σε όσους το έχω αφηγηθεί.

Το Σάββατο 29/5 στην καταπληκτική διοργάνωση του B-Fest ανακοινώθηκε η απαράδεκτη άρνηση της κυπριακής κυβέρνησης για ελλιμενισμό πλοίου της νηοπομπής Free Gaza που θα παραλάμβανε άτομα από το λιμάνι της Λεμεσού και έγινε κάλεσμα για διαμαρτυρία στην κυπριακή πρεσβεία δύο μέρες αργότερα, τη Δευτέρα στις 12 το μεσημέρι. Στο μεταξύ έγινε η πειρατική επίθεση του ισραηλινού στρατού στα πλοία της αποστολής με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Υπήρξε μια συζήτηση αν είχε νόημα τελικά να γίνει η διαμαρτυρία στην κυπριακή πρεσβεία, αφότου είχε ήδη γίνει κάλεσμα για συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην ισραηλινή πρεσβεία την ίδια μέρα στις 7 το απόγευμα. Θεωρώντας ότι έπρεπε να γίνει και η πρώτη, ξεκίνησα.

Αρχικά, μόλις έφτασα, με 10 λεπτά καθυστέρηση, είδα ότι είχε αλλάξει διεύθυνση η πρεσβεία (!!!??). Από το Κολωνάκι λοιπόν μεταφέρθηκα στο νέο κτίριο-υπερπαραγωγή στο πλάι της πλατείας Συντάγματος. Άνθρωπος απέξω. Σκέφτηκα ότι αφού είχα αργήσει μισή ώρα τα παιδιά θα είχαν μπει μέσα. Είπα να κάνω ένα τσιγάρο και να τους περιμένω. Σβήνω το τσιγάρο, περνάει κανα 5λεπτο ακόμη, κανείς. Απέξω από την πρεσβεία ήταν παρατεταγμένοι 7-8 μεσήλικοι ένστολοι. Πλησιάζω και ρωτώ:

- Συγγνώμη, μήπως τα παιδιά για τη διαμαρτυρία έχουν μπει μέσα;

- Όχι! Για τη διαμαρτυρία είσαι;

- Ναι…

- Είσαι η πρώτη. Να σου πω… Μήπως έχεις κανα τηλέφωνο να τους πάρεις, να δούμε αν θα ‘ρθουν, γιατί κι εμείς αυτούς περιμένουμε (!!!!!????!!)

Δυστυχώς δεν είχα τηλέφωνο να ικανοποιήσω την επιθυμία του ένστολου. Μετά από κανα τέταρτο ήρθαν κάποιοι που αυξήθηκαν σταδιακά μέχρι τους 15 (είχαν πάει κι αυτοί στη παλιά διεύθυνση). Πετάξαμε τρικάκια, αρνηθήκαμε να κάνουμε δηλώσεις σε έναν δημοσιογράφο, γράψαμε και δυο συνθήματα στο παρακείμενο κτίριο (κάτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Το ένα που διακήρυσσε αλληλεγγύη στο λαό της Παλαιστ… έμεινε ημιτελές, καθώς ήρθε ο σεκιουριτάς της ΕΕ και φώναζε… Στη συνέχεια διαλυθήκαμε…

Δεν ξέρω αν το περιστατικό έχασε από την αστειότητά του στο γραπτό λόγο, στον προφορικό πάντως έχω διασκεδάσει αρκετούς φίλους μου…

ανέκδοτο

(Το Ραμαζάνι τέλειωσε, το Ραμαζάνι πάει. Το Αΐντ αλ-Φιτρ (η γιορτή μετά τη λήξη του Ραμαζανιού), θα κρατήσει τα μαγαζιά κλειστά μέχρι το Σάββατο. Μέχρι να αξιωθώ να γράψω εκείνο το ποστ για το Ραμαζάνι στη Σάναα, πάρτε ένα ανέκδοτο)

-          Πόσο χρονών είσαι, ρώτησα μια μέρα το παλικαράκι που δουλεύει στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου, το οποίο, όπως και πολλά άλλα μαγαζιά στη Σάναα, δεν έχει πόρτα, αλλά ο μαγαζάτορας πηδάει πάνω από τον πάγκο για να μπει μέσα.

-          16, μου λέει. Εσύ;

-          Είμαι 15 χρόνια μεγαλύτερή σου…

-          Όχι, δεν γίνεται! Εσύ φαίνεσαι μικρότερη από μένα.

-          Είναι που οι γυναίκες εδώ φορούν μπούργκα και δεν έχεις δει πολλές.

-          Όχι, έχω δει! Τη μάνα μου, τις αδερφές μου… Κι άρχισε να μετράει. Εξάντλησε τα δάχτυλα του ενός χεριού. Δεν συνέχισε με το δεύτερο χέρι…

-          Ε, είδες που σου λέω!

street dress code

Διάλογος σε βιντεοκλήση με τη μητέρα μου πριν από λίγο:

- (μάνα)  Α, βλέπω φοράς μακρυμάνικο.

- (εγώ)  Ναι, ετοιμαζόμουν να βγω.

- (μ)  Ώστε έχει κρύο δηλαδή έξω…

- (ε) Όχι, έξω έχει Αίγυπτο…

(Ο υδράργυρος σήμερα αγγίζει τους 30 βαθμούς…)

Τι καιρό κάνει εδώ, ωέω; Η φωτο τραβήχτηκε πριν δύο βδομάδες και είχε σίγουρα πάνω από 30 βαθμούς

Την... ίδια μέρα (μα είναι τρελοί αυτοί οι Αιγύπτιοι;)

Και μια πιο οριεντάλ τραβηγμένη την ίδια μέρα (εκείνη με τους άνω των 30 βαθμούς)