Στην ανταλλαγή mail με φίλους στην Ελλάδα, τους έλεγα ότι ζηλεύω που δεν είμαι εκεί… Ένας λοιπόν μου απάντησε, αν ζηλεύω να οργανώσω μια εκδήλωση συμπαράστασης εδώ. Και μου ήρθε κεραμίδα. Κι έχω τσαντιστεί απίστευτα που η κρίση μας έκανε πιο τυφλούς από ό,τι ήμασταν.
Σε ποιους να πω εδώ για συμπαράσταση στην Ελλάδα; Ο κόσμος εδώ στο Μεξικό (και στον υπόλοιπο πλανήτη εκτός Ευρώπης, αλλά θα μείνω στο Μεξικό που μπορώ να μιλήσω με νούμερα) υφίσταται τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και την επέμβαση του ΔΝΤ εδώ και τρεις δεκαετίες. Μια πολιτική που έχει διαλύσει τον κοινωνικό ιστό, όπου τα αιτήματα για δικαιοσύνη περιορίζονται στην απλή επιβίωση, που κάποιες φορές δεν περιλαμβάνει καν το φαγητό αλλά τις σφαίρες, όπου σε ολόκληρες περιοχές η πρόνοια του κράτους έχει αντικασταθεί με την πρόνοια των καρτέλ των ναρκωτικών που αναλαμβάνουν από την ηλικία των 10 ετών την εκπαίδευση και την διατροφή των παιδιών, που η βία δεν είναι πλέον μέσο αλλά σκοπός. Μια βία ωμή όπου πρωταγωνιστούν κομμένα κεφάλια και αυτιά.
Πότε υπερασπιστήκαμε στην Ελλάδα αυτό το κομμάτι του πλανήτη που το ξέσκισε η αποικιοκρατία; που μέχρι τώρα απολαμβάναμε την υποτιθέμενη αφθονία του καπιταλισμού βασισμένη στο φτηνό μεροκάματο και στην καταλήστευση των φυσικών πόρων αυτής ακριβώς της περιοχής; (το 10% του εδάφους του Μεξικού βρίσκεται υπό μεταλλευτική εκμετάλλευση ξένων εταιρειών. Όλες οι τράπεζες είναι ευρωπαϊκές κι έχουν απερίγραπτους όρους για δανειοδότηση. Κανονική ληστεία.)
Ακόμη και τώρα, στην κρίση, συνεχίζουμε να θέλουμε να είμαστε το γαμημένο κέντρο. Ψάχνουμε συμπαράσταση στον πόνο μας, αντί να ζητήσουμε συγγνώμη για την καλή ζωή που χάνουμε από αυτούς που την κλέψαμε. Αντί να ψάξουμε να βρούμε τους πραγματικούς μας συμμάχους σε αυτό τον αγώνα, ζητάμε από τους άλλους να ενωθούν μαζί μας. Αλλά είμαστε τόσο κουφοί που δεν ακούμε ότι τα συνθήματα ήδη υπάρχουν. Ότι άλλοι ξεκίνησαν τον αγώνα πριν από μας. Δεν είναι ευρωπαϊκή η κρίση. Απλά ήρθε η ώρα μας γιατί δεν την καταγγείλαμε όταν έπρεπε. Γιατί οφεληθήκαμε αρκετά από αυτήν όταν συνέβαινε αλλού. Δεν είμαστε όλοι Έλληνες ρε κι άντε στο διάολο. Καιρός μας ήτανε και καλά να πάθουμε! Κι ακόμη και τώρα συνεχίζουμε να είμαστε τυφλοί και κουφοί. Άι σιχτιρ από κει…
